فیلم Star Trek 2009

این نقد طولانی که اصلاً در سال ۲۰۱۳ نوشته شده است: من از «پیشتازان فضا» خوشم آمد، اما نه به اندازهٔ بقیهٔ کرهٔ زمین. از حضور بازیگران استرالیایی در جمع خوشم آمد (مثل کریس همسورث که شخصاً دوست دارم). جلوه‌های ویژهٔ رنگارنگ و چشمگیر را می‌پسندم و بیش از همه از زاویهٔ بازراه‌اندازی (ریبوت) خوشم آمد. ایدهٔ سفر در زمان/جهان منشعب دقیقاً ترکیبی است از وفاداری...

این نقد طولانی که اصلاً در سال ۲۰۱۳ نوشته شده است: من از «پیشتازان فضا» خوشم آمد، اما نه به اندازهٔ بقیهٔ کرهٔ زمین. از حضور بازیگران استرالیایی در جمع خوشم آمد (مثل کریس همسورث که شخصاً دوست دارم). جلوه‌های ویژهٔ رنگارنگ و چشمگیر را می‌پسندم و بیش از همه از زاویهٔ بازراه‌اندازی (ریبوت) خوشم آمد. ایدهٔ سفر در زمان/جهان منشعب دقیقاً ترکیبی است از وفاداری به اصل و در عین حال رهایی از قید و بندهای کانن قدیمی — ایده‌ای فوق‌العاده. با این حال عاشقش نشدم. من طرفدار داستان‌های منشأ هستم، اما به نظرم این فیلم فراتر از نقطهٔ آغاز جلو نرفت. نیمهٔ اول درخشان بود: آشنایی با شخصیت‌ها، جهان و ایده‌ها عالی پیش رفت. اما در نیمهٔ دوم انگار سازندگان گفتند «ما کلی وقت صرف قسمت خوب کردیم، اما حالا وقت نداریم فیلم کامل بسازیم… خب، یک ساعت شلیک لیزر بندازیم وسط و بقیه‌اش را به فیلم بعدی بسپاریم!» — که کافی نیست. احتمالاً در دنبالهٔ «Into Darkness» این فرمت جواب می‌دهد، اما اگر فقط این فیلم را جدا ببینی، به نظرم کم آورد. سایمون پگ (اسکاتی) و زکری کینتو (اسپاک) انتخاب‌های محکمی بودند، اما انتخاب‌هایی مثل وینونا رایدر به عنوان مادر اسپاک به بدترین شکل خارج از چارچوب افتاد. در ژانر علمی-تخیلی معمولاً قدم‌به‌قدم پیش می‌روند و ایمنی اولویت دارد؛ به هر حال برای این ریبوت آرزوی موفقیت دارم. اما فعلاً خودِ فیلم آن‌طور که می‌توانست با کمی سخت‌کوشی بیشتر در پایان پیش رود، پیش نرفت. امتیاز: ۶۲٪ — Gimly فرنچایزی که به‌شدت احیا شد! خبر ساخت فیلم جدید «پیشتازان فضا» در ابتدا با تردید و انتظار اندک روبه‌رو شد. وقتی جی. جی. ابرامز کارگردانی را بر عهده گرفت، خیلی‌ها تعجب کردند که سازندهٔ سریال‌های «لاست» و «ماموریت غیرممکن ۳» چرا سراغ عرصهٔ مقدس علمی-تخیلی آمده است. خبر شد که فیلم پیش‌درآمد است و حول آکادمی استارفلیت و شکل‌گیری خدمهٔ ناو یو‌.اس‌.اس. انتپرایز می‌چرخد — بسیاری گفتند کار سختی است و «کرک و اسپاک جوان؟ شاید نشود». ابرامز نه تنها از پسش برآمد، بلکه بیشتر طرفداران قدیمی را راضی کرد و نسلی جدید از تماشاگران علمی-تخیلی را جذب کرد. فیلم با بودجهٔ حدود ۱۴۰ میلیون دلار ساخته شد و در سراسر جهان بیش از ۳۸۴ میلیون دلار فروخت — نشان می‌دهد که تعداد زیادی از تماشاگران نخستین بار آمدند و برخی دوباره برای بار دوم هم بازگشتند. دلیل موفقیت فیلم روشن است: ابرامز سهم اکشن را بالا برد (با صحنه‌هایی نفس‌گیر و چشم‌نواز) و از بساط پیچیدگی‌های صرفاً فلسفی علمی-تخیلی که بعضاً سری‌های گذشته را دچار مشکل کرده بود کاست. برای طرفداران هم نکاتی هست — مثل محوریت یک داستان انتقام با عنصر سفر در زمان — اما ابرامز و نویسندگانش (رابرتو اورچی و الکس کوتزمان) ساده، زیرک و جذاب نگهش داشتند. هوشمندانه به میراث «تِرِک» اشاره می‌کنند، از جمله با پرداخت به آزمون کوبایاشی مارو، و درد، تعارضات احساسی و بحران‌های شخصی وزن قابل توجهی دارند. می‌توان گفت این فیلم، نوعی «پیشتازان» پس از ۱۱ سپتامبر است. حتی یک خط عاشقانهٔ لطیف هم در فیلم هست که به‌خوبی جای می‌گیرد. آوردن لئونارد نی‌موی در یک نقش کوچک اما حیاتی حکم یک حرکت نابغه‌وار را داشت؛ حضور او جوهٔ اصلی «پیشتازان» را در ریبوت حفظ می‌کند، مثل پدری که بر جریان نظارت دارد و به بازیگران و تماشاگران اطمینان می‌دهد. جوان‌های کست درخشان‌اند: کریس پاین (کرک)، زکری کینتو (اسپاک) و زویی سالدانا (اوهورا) از چهره‌های تازه رهبری می‌کنند. کارل اوربان (مِک‌کوی) و سایمون پگ (اسکاتی) با طنزشان به جای اینکه مانع پیشرفت قصه شوند، کمک می‌کنند. نقش شرور به اریک بانا به عنوان کاپیتان رومولانی نِرو می‌رسد؛ نِرو کینه‌ای است و بانا درد انتقامی او را زنده می‌کند. بروس گرینوود هم در نقش کاپیتان کریستوفر پایک کلاسی اضافه می‌کند که معمولاً دارد. این یو‌.اس‌.اس. انتپرایز جهت جدیدی گرفته و بله، جسورانه به جای جدیدی می‌رود. در مجموع یک بلاک‌باستر واقعی است که هم مغز دارد هم جسارت — چیزی که در خیلی از آثار تابستانی امروزی کم دیده می‌شود. نه اینکه کامل باشد؛ بعضی صحنه‌ها می‌توانست حذف شوند و لهجه‌ها نیاز به اصلاح دارند، اما این‌ها شکایات جزئی‌اند. پیروزی‌ای از سوی ابرامز و تیمش — لحظه‌ای قابل‌توجه در سینمای علمی-تخیلی معاصر. امتیاز: ۱۰/۱۰ من از این فیلم خوشم آمد. این یک ماجراجویی ساده و سراسر اکشن است که در فضا اتفاق می‌افتد. قصد اخلاق‌پراکنی یا فلسفه‌بافی ندارد؛ صرفاً یک شلیک‌پراکنی بین‌ستاره‌ای است. کریس پاین کمی خشک بازی می‌کند، زکری کینتو نقش «آقای اسپاک» را قابل‌قبول اجرا می‌کند و آنتون یلچین به نظر دارد از تلاش برای وادار کردن رایانهٔ عرشه به تشخیص لهجهٔ غلیظ «چخوف»ش خوش می‌گذراند. متأسفانه اریک بانا در نقش نِرو هیچ‌شکلی از تهدید را منتقل نمی‌کند و اسکاتیِ سایمون پگ گاهی آزاردهنده است، اما جلوه‌های ویژه خیره‌کننده‌اند. اگر دنبال یک هیجان ساده با فازِرها هستید، این فیلم برای شماست.