فیلم Star Trek Beyond 2016

برخی طرفداران سرسخت استار ترک ممکن است احساس نکنند که نسخه سوم این مجموعه علمی‌تخیلی به‌کارگردانی جاستین لین از نظر خلاقیت «جایی را که هیچ‌کس نرفته» کشف می‌کند. با این حال به‌طور شگفت‌آوری لین (کارگردان دو قسمت از مجموعه «سریع و خشن») در Star Trek Beyond نشان می‌دهد که می‌تواند اثری جذاب و قابل‌توجه خلق کند؛ ماجراهای ماجراجویانه خدمه‌ی یو‌اس‌اس انتپرایز ترکیبی از نوستالژی برند...

برخی طرفداران سرسخت استار ترک ممکن است احساس نکنند که نسخه سوم این مجموعه علمی‌تخیلی به‌کارگردانی جاستین لین از نظر خلاقیت «جایی را که هیچ‌کس نرفته» کشف می‌کند. با این حال به‌طور شگفت‌آوری لین (کارگردان دو قسمت از مجموعه «سریع و خشن») در Star Trek Beyond نشان می‌دهد که می‌تواند اثری جذاب و قابل‌توجه خلق کند؛ ماجراهای ماجراجویانه خدمه‌ی یو‌اس‌اس انتپرایز ترکیبی از نوستالژی برند استار ترک با پویایی سینماییِ شخصیت‌هایی مثل کاپیتان کرک را ارائه می‌دهد. هرچند ردپاهای خلاقانه‌ی جی. جی. ابرامز در دو فیلم قبلی ملموس است، او دست به عقب می‌کشد تا دیدگاه انرژی‌بخش لین بتواند اساطیر ترک را در پرده‌ی سینما بیشتر کاوش کند. در اصل، Star Trek Beyond بوم کیهانی زنده و پهناوری است که مرزهای کاوش را گسترش می‌دهد. از نظر بصری گیرا، خوش‌ریتم و مجهز به روایت‌های جذاب و دُز خوبی از کنجکاوی و رمزوراز، لین وفادار به جهان سنتی ترک می‌ماند و با افکت‌های ویژهٔ هیجان‌انگیز و جلوه‌های عظمت کهکشان، نژادهای عجیب و سیارات متفاوت را به خدمت روایت می‌گیرد. داگ جانگ و سایمون پگ در فیلمنامه ترکیبی از لبهٔ دراماتیک، طنز بداهه و هم‌دلی میان بازیگران را می‌نویسند؛ بازیگرانی که شخصیت‌های نمادین استار ترک را باززنده کرده‌اند و چهره‌های آشنا از سریال دههٔ شصت را به دوران جدید سینمایی منتقل کرده‌اند. داستان حس ناخشنودی و چالش را برای افسران عالی‌رتبه‌ی یو‌اس‌اس انتپرایز—کاپیتان کرک و فرمانده اسپاک—ایجاد می‌کند. چیزی که سفرهای تکراری فضایی را جالب می‌کند، دستگاه قدرتمندی است که کرک و خدمه باید از آن حفاظت کنند؛ ابزاری که می‌تواند بشریت را نابود کند. در این میان کریال (با بازی ادریس البا)، موجودی شبیه سِرخزنده و فرصت‌طلب، می‌کوشد به آن ابزار مرگبار دست یابد. کریال و نیرویش برای به‌دست آوردن این شیء باید کرک و خدمه را از پای درآورند؛ حملات قدرتمندشان باعث شد انتپرایز از کار بیفتد و روی سیارهٔ متروک آلتامید سقوط کند. بنابراین کرک و همراهانش در این سیارهٔ سنگلاخی به دام می‌افتند و برای زنده‌ماندن باید از هم پراکنده شوند، در حالی که موجودات خزندهٔ خصمانه آنها را محاصره می‌کنند. این جداافتادگی باعث می‌شود مجموعه‌ای از بحران‌ها در نقاط مختلف و آشوب‌زده رخ دهد. کرک و عضو روسی خدمه پاول چکوو (با بازی آنتون یلچین فقید) عمدتاً مأمور نجات هم‌قطارانشان از چنگال کریال‌اند. در جای دیگر دکتر بونز سعی می‌کند اسپاک مصدوم را مداوا کند. اسکاتی (سایمون پگ) و جنگجوی بیگانهٔ جدید، جایلّا (سوفیا بوتلا)، تلاش می‌کنند به کرک برسند، هرچند اوضاع کاملاً به هم ریخته است. Star Trek Beyond جلوه‌های بصری چشمگیر دارد و لین مراقب است که تولید پرانرژی‌اش هم‌پای میراث ترک بماند. شاید این فیلم در مقایسه با قسمت‌های قبلی نوآوری چشمگیری نداشته باشد، اما در زمینهٔ سرگرمی فضایی و جلوه‌های بصری جایی که باید موفق است. بازیگران—چریس پاین، زکری کوئینتو، سایمون پگ، کارل اربان، آنتون یلچین، زویی سالدانا، جان چو و ادریس البا—همگی روی پرده وحدت و هیجان را نشان می‌دهند و تماشاگر را در این فصل جدید ناامید نمی‌کنند. شخصیت کریال با بازی البا، از نظر فیزیک و حالت‌های تهدیدآمیز نقش یک ضدقهرمان قوی را دارد و نژادهای بیگانه هم از نظر ترسناکی جلب توجه می‌کنند. لین، مانند ابرامز، از به‌نمایش‌گذاشتن مقیاس و ظرافت‌های پر سر و صدا در نسخهٔ استار ترک خودش دریغ نمی‌کند. در مجموع، این فیلم پُرانرژی می‌تواند تقریباً تضمین کند که پدیدهٔ تازه‌شدهٔ استار ترک مدت‌ها هنوز به‌پایان راه نرسیده است. --- دو ساعت پیش این فیلم را دیدم و حالا دیگر یادم نمی‌آید چطور شروع شد. اوه، یادم آمد: مأموریتی دیپلماتیک برای ارائهٔ یک شیء صلح به یکی از طرف‌های درگیر—که خوب پیش نرفت. کمی بیشتر از سه سال از مأموریت پنج‌ساله گذشته و کرک آن‌قدر خسته و بی‌حوصله است که می‌خواهد کار دفتری بگیرد. پیش‌درآمد فیلمنامه نشان می‌دهد قرار است اوضاع کمتر خسته‌کننده شود. نمی‌دانم انتخاب زاویه‌های دوربین است که احساس ناپیوستگی به فیلم می‌دهد یا فیلمنامه یا تدوین، اما چیزی قطعاً نامرتب بود. شروع کردم به دیدن جزئیاتی که لازم نبود ببینم: موهای همه بزرگ‌تر شده بود. اخیراً Galaxy Quest دیدم و وقتی کریال ظاهر شد با پاپ‌کورن خفم گرفت—اصلاً گریم و پروتز باید جداگانه نام برده می‌شد. وقتی از راهرو تاریکی می‌گریختند، گوشوارهٔ اوهورا برق می‌زد؛ اگر من می‌دیدم دشمن هم می‌توانست ببیند. دستگاهی که «پایان جهان» است خیلی شبیه Big Hero 6 بود. ایستگاه فضایی خیلی شبیه Elysium به نظر می‌رسید. شروع دوبارهٔ راه‌اندازی یک ستاره‌کش هم خیلی شبیه Furious 7 بود. روزی طراحان صحنه باید دست از گذاشتن آسمان‌خراش‌های روی حلقه در فضای عمیق بردارند. و این یک ایستگاه فضایی است—وقتی بدبختی شروع می‌شود، مردم کجا می‌دوند؟ این نوع صحنه‌پردازی باید کنار گذاشته شود. ایستگاه فرودِ کشتیِ آدم‌بد هم از Independence Day گرفته شده است. نمی‌شد کمی نوآوری ببینیم؟ جلوه‌های بصری نرم و لعابی بودند (واقعاً) و بعضی صحنه‌ها انگار اشاره‌ای به زنبور داشت؛ یک جایی هم چیزی را له کردند—نمی‌دانم چطور—در حالی که کرک سوار موتورسیکلت قدیمی دور می‌زد و بعد آن چیز له‌شده سفت شد. دقیقاً نمی‌دانم آن ماده چه بود یا قرار بود چه چیزی را نگه دارد یا بیرون کند. بیشتر این‌ها اضافه‌ است، اما داستان به‌اندازهٔ کافی جالب نبود که جلوی حواس‌پرتی من را بگیرد. سیم‌کشی‌های زیادی وجود داشت—شبیه اپیزودهای بورگ در استار ترک نسل بعد. وقتی بالاخره پشت‌پردهٔ آدمِ بد را می‌فهمیم، کافی نبود. کرک بی‌حوصله است، آدمِ بد ناامید است، و اینکه اوهورا چطور از همهٔ درگیری‌ها جان سالم به در می‌برد، نیاز به قبول کردن باورناپذیری زیادی دارد. نکتهٔ عجیب دیگر اینکه مردانی در سالن کلاه بیسبال با عینک آفتابی روی لبه گذاشته بودند—دیدن مُد در سینما دلیل من برای رفتن به سینما نیست. شنیدم کریس همسورث برای نقش جورج کرک در قسمت بعدی قرارداد بسته؛ برای ماجراهای بهتر خبر خوبی نیست. --- Star Trek Beyond همان چیزی است که یک بلاک‌باستر تابستانی باید باشد. --- وقتی مأموریت نجاتشان شکست خورد... من طرفدار بزرگ «جنگ ستارگان» نیستم، بنابراین از آن خوشم نیامد. فیلم‌های فضایی زیادی دیده‌ام، اما هرگز این مجموعه تا این حد برایم جذاب نبود. از برخی فیلم‌های «استار ترک» قبلی لذت بردم. می‌دانم این دنباله از نظر کیفیت به فیلم‌های قبلی نمی‌رسد، اما برای من نسبت به آن‌ها قابل‌قبول‌تر است؛ چون ساده است، به‌ویژه از نظر داستان، و بیشتر فیلم بر پایهٔ اکشن و ماجراجویی پیش می‌رود. بدون توهین، اما این سری انگار مجموعه‌ای از ردِ درخواست‌های دیگر فرنچایزهاست. نگاهی به بازیگران بیندازید؛ بیشترشان کمدین یا بازیگران ردهٔ دو هستند و بقیه هم بازیگران معمولی‌اند. با این حال این فیلم‌ها در گیشه موفق بوده‌اند. نه به بزرگی «جنگ ستارگان» یا آثار مارول، اما رقم نسبتاً خوبی برای این واقعیت که گفتم به‌دست آورده‌اند. کارگردان تایوانی‌ای که چهار قسمت «سریع و خشن» ساخته، بهترین تلاشش را کرده است. فیلم دربارهٔ کاپیتان جیمز کرک است که کشتی و خدمه‌اش را برای مأموریت نجات به سیاره‌ای دور می‌برد که نژاد بیگانه‌ای در آن سرگردان شده‌اند. اما وقتی به مقصد می‌رسند، ارتشی ناشناخته آن‌ها را غافلگیر می‌کند و آن‌ها نیز مجبور به فرود روی همان سیاره می‌شوند. از آنجا نحوهٔ فرار و کشف هویت مهاجمان در نیمهٔ دوم فیلم مطرح می‌شود. فیلم سرشار از اکشن و ماجراجویی است. داستان کم است، اما شخصیت‌های جدید به‌خوبی توسعه یافته‌اند و صحنه‌های بدلکاری خوبی دارد. همان‌طور که انتظار می‌رود، گرافیک‌ها عالی‌اند—برای تماشای تفریحی خوب است، هرچند اگر دقیق دنبال اشکال باشید، چند مورد پیدا خواهید کرد. توصیه‌ام این است که فقط برای سرگرمی آن را ببینید؛ ممکن است طرفداران سرسخت استار ترک را راضی نکند. به‌طور کلی فیلم بدی نیست و دو ساعت بودنش به‌خاطر ریتم خوبش مشکل‌ساز نیست. امتیاز: 7/10 --- شنبهٔ گذشته من و بچه‌ها نشستیم و Star Trek Beyond را که روز قبل‌اش دریافت کرده بودیم دیدیم. به‌طور کلی فیلم را خیلی دوست داشتیم. پر از اکشن، جلوه‌های ویژهٔ خوب و داستان نه‌چندان بد. اما یک چیز مرا واقعاً آزار داد: دوباره انتپرایز را منفجر کردند... لطفاً دیگر این کشتی را در هر فیلم منفجر نکنید! این قضیه دِرور شده و خسته‌کننده شده است. به‌جز این، ورودِ خوبی به خط داستانی جدید بود. نمی‌دانم کسانی که به فیلم یک ستاره داده‌اند و آن را بدترین فیلم تاریخ خوانده‌اند انتظار چه چیزی داشته‌اند؟ هرکس دو فیلم قبلی را دیده باشد می‌داند با یک بلاک‌باستر پر از اکشن و CGI مواجه است و دقیقاً همان را دیدیم. شخصاً فکر می‌کنم این خوب است. از بعضی قسمت‌های قبلی در خط زمانی اصلی که تقریباً هرگز شلیک نمی‌کردند و سعی داشتند با گفتگو مشکلات را حل کنند داشتم خسته می‌شدم. داستان آن‌قدرها بد نبود، هرچند واقعاً پیشرفتی در داستان کلی یا خط زمانی ایجاد نکرد. بیشتر شبیه یک قسمت تلویزیونیِ کش‌آمده به یک فیلم بلند بود. با این حال به‌عنوان داستانی اکشن خوب کار می‌کرد، هرچند دوست داشتم بیشتر دربارهٔ اینکه چطور ادیسون به کریال تبدیل شد بدانم؛ اگرچه شاید با جهش یا فناوری بیگانه قابل توضیح است، اما اینکه چطور او دوباره به ادیسون بازگشت راز است. جلوه‌های CGI با تودهٔ بیگانه که روان روی صفحه حرکت می‌کرد و ایستگاه عظیم یورک‌تاون برای من چشم‌گیر بود. همچنین خوشم آمد که کشتی‌ها—هم انتپرایز و هم فرانکلین—می‌توانستند مقدار زیادی ضربه تحمل کنند قبل از اینکه شروع به خرابی کنند. در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های قبلی با یک ضربه همه چیز منفجر می‌شد و هستهٔ موتور از کار می‌افتاد. در مجموع، من و بچه‌ها این قسمت را دوست داشتیم. --- من همیشه عاشق این نوع فیلم‌ها بوده‌ام. این یکی خیلی ماجراجویانه و پر از تعلیق است. خیلی خوب—بیش از سه بار آن را دیده‌ام و هر بار همان احساس را دارم. فوق‌العاده! --- در نهایت بالاخره آن را دیدم و باید بگویم خیلی کمتر از بازسازی ضعیف کان (Kahn) از آن متنفر شدم. کمی کمتر از نسخهٔ اصلی جی‌.جی. نگران فیلم بودم اما بدتر از آن هم نشد. این یک فیلم علمی‌تخیلی پاپ‌کُرنی و اکشن است؛ اربان و پاین را دوست داشتم، اما فکر می‌کنم کوئینتو باید بیشتر از خودش در فیلم می‌آورد تا اینکه سعی کند نی‌مو را بازتولید کند. آن تقلید قابل قبول بود، اما با بقیهٔ بازسازی که انگار اعتقادی به استار ترک نداشت، همخوانی نداشت. وقتی کوئینتو تلاش می‌کند نی‌مو را شبیه‌سازی کند، بیننده حس نامطبوعی می‌گیرد که یک عضو گروه به گذشته اهمیت داده و این بیننده را مجبور می‌کند به یاد آورد که این واقعاً یک فیلم استار ترک است. و این در فرنچایز بازسازی‌شده‌ای که به‌جای داستان بر نوستالژی تکیه کرده و بعد نوستالژی را کمی تمسخر می‌کند، جواب نمی‌دهد. مسئلهٔ اصلی این است که استار ترک زمانی علمی‌تخیلی ماجراجویانه بود که هم خَنده‌دار بود و هم پیام‌های اجتماعی پنهانی دربارهٔ آرمان‌شهری مبتنی بر شایستگی و اخلاق قوی داشت و نشان می‌داد این آرمان‌ها چگونه با گونه‌ها و ایده‌های دیگر برخورد می‌کنند—هم با ایجاد اتحاد و هم با ایجاد دشمنی. این فیلم هیچ کدام از این‌ها را نداشت. اساساً یک فیلم اکشن با عناصر علمی‌تخیلی و اشاره‌های گهگاهی به شوخی‌های قدیمی استار ترک است. در هستهٔ خود، دل و قلبی که باعث می‌شود قصه و قوس‌های شخصیت‌ها مؤثر باشد، ندارد. و، از آنجا که این فیلم بعد از یک خیانت ساخته شده—یعنی بازسازی یکی از بهترین فیلم‌های فرنچایز که بخش زیادی از چیزهایی را که آن را بزرگ و سرگرم‌کننده می‌کرد گرفت—من آن‌قدر علاقه نداشتم که آن را زود ببینم؛ تا وقتی تلویزیون پخش شد دیدم. مشکل واقعی بازسازی است؛ برای بعضی دلیل‌ها همیشه روایت و توسعه شخصیت را حذف می‌کنند و جای آن را با اکشن پر می‌کنند و فیلم در ظاهر جذاب ولی توخالی می‌شود. --- اسپاک در رابطه با اوهورا... مگه جدی‌ه؟!