فیلم Act of Violence 1948

زخم‌های پساجنگ با تیره‌گی و حال‌وهوای نوآرگونه توسط فرد زینمن و گروه برجسته‌اش به تصویر کشیده شده‌اند. «Act of Violence» به کارگردانی فرد زینمن و اقتباسِ رابرت ال. ریچاردز از داستانی از کالیر یانگ ساخته شده است. در این فیلم ون هفلین، رابرت رایان و جنت لی بازی می‌کنند و بازیگرانی چون مری آستور، فیلیس ثاکستر و بری کروگر در نقش‌های مکمل حضور دارند. فیلم‌برداری رابرت...

زخم‌های پساجنگ با تیره‌گی و حال‌وهوای نوآرگونه توسط فرد زینمن و گروه برجسته‌اش به تصویر کشیده شده‌اند. «Act of Violence» به کارگردانی فرد زینمن و اقتباسِ رابرت ال. ریچاردز از داستانی از کالیر یانگ ساخته شده است. در این فیلم ون هفلین، رابرت رایان و جنت لی بازی می‌کنند و بازیگرانی چون مری آستور، فیلیس ثاکستر و بری کروگر در نقش‌های مکمل حضور دارند. فیلم‌برداری رابرت سرتیس در لوکیشن‌های مختلف کالیفرنیا انجام شده و موسیقی را برونیسلاف کاپر ساخته که اجرای آن را آندره پرووین هدایت کرده است. یک اسیر جنگی سابق، تلخ‌کام و لاغر از درون (با بازی رایان)، مصمم به انتقام از فرمانده سابقش (هفلین) است؛ کسی که در افشای نقشه فرار مردانش از اردوگاه اسیران نازی خیانت کرد. این فیلم نوآر برجسته نه تنها از فیلمنامه‌ای متراکم، هوشمندانه و پرتعلیق برخوردار است، بلکه حاصل کار گروهی از سینماگران در اوج توانایی است. فیلم عمدتاً از منظر سربازان آشفته‌ای نگاه می‌کند که پس از بازگشت از جنگ از نظر جسمی و روانی زخمی‌اند. برخی در آن دوران رونق اقتصادی پساجنگ رونق گرفته‌اند، اما بعضی دیگر میراث نبرد را با خود حمل می‌کنند — خاطراتی عمیق و ناتوان‌کننده که با هر قدم پرزخم، آنها را می‌خورند. می‌گویند زمان درمانگر بزرگی است، خصوصاً با گذشت عزیزان و تمایل به بخشیدن کسانی که به شما ظلم کرده‌اند. اما سازندگان این فیلم در چنین فضایی نیستند. اشباح گذشته رضایت ندارند که در سایه‌های تهدیدآمیزِ سرتیس بنشینند؛ آنها می‌خواهند بیرون بیایند و با کانالیزه شدن دو شخصیت متفاوت اما بسیار معیوب توسط رایان و هفلین، حاصل کار تجربه‌ای سخت و گاه جذاب برای تماشا شده است. به‌راستی می‌توان گفت زینمن قلبش را برای این فیلم گذاشته است. او که از اتریش گریخته بود تا از دست نازی‌ها بگریزد، قطعا به‌شدت از آنچه بر والدینش در جریان هولوکاست گذشته آسیب دیده بود. بافت تیره و واقعیِ اثر (که باز هم سرتیس در آن با نبوغ حال‌وهوایی می‌آفریند) حس واقعی بودن را به همراه دارد؛ نیاز به بیرون راندن برخی شیاطین در قالب سینما. پایان‌بندی برای تماشاگران بارِ نخست قطعاً ایجاد نگرانی می‌کند؛ اما شخصاً آن را به‌عنوان پایانِ کارِ کارگردان می‌بینم؛ و برای ما تماشاگران تبدیل به موضوعی بحث‌برانگیز درباره نوآر و شیوه پایان‌بخشیدن به یکی از فرزندان تاریک آن می‌شود. در مورد بازیگران چطور؟ رایان و هفلین فوق‌العاده‌اند؛ دو تا از بهترین بازیگران نقش‌فرعی از عصر طلایی وسترن‌ها و نوآرها. اما مطمئن باشید که بازیگران زن نیز کم از آنها ندارند. جنت لی به نقش همسر شجاع، عاشق و نگرانِ روح شکنجه‌شده هفلین قداست و وزن می‌بخشد. فیلیس ثاکستر عقل سلیم را با وفاداری آکنده از درد در نقش دوست‌دخترِ معلول و بدخواهِ رایان ترکیب می‌کند. مری آستور تقریباً نمایش را از بازیگران مرد می‌رباید؛ او نقش زنی جسور از بارها و خیابان‌ها را بازی می‌کند که هفلین را از کوچه‌ها و مسیرهای خطرناک بیرون می‌کشد و پناه می‌دهد. هوشمندانه، تلخ و آکنده از سبک نوآر، «Act of Violence» چیزهای زیادی برای عرضه دارد و به همان اندازه حرف برای گفتن. امتیاز: ۸ از ۱۰