فیلم The Mercy 2018

من به اندازه کافی به کالین فرث علاقه‌مند هستم که گاهی اوقات به فیلم‌هایش کمی مدارا کنم و این یکی از آن مواقع است. به‌طور کلی فکر می‌کنم فیلم سرگرم‌کننده و خوب بازی شده است. با این حال، چند مشکل با آن داشتم. یکی از مشکلات این بود که فلاش‌بک‌های خانوادگی او در حین سفر دریایی، حواس‌پرت‌کن بود. این موضوع بزرگ نبود، اما به نظر...

من به اندازه کافی به کالین فرث علاقه‌مند هستم که گاهی اوقات به فیلم‌هایش کمی مدارا کنم و این یکی از آن مواقع است. به‌طور کلی فکر می‌کنم فیلم سرگرم‌کننده و خوب بازی شده است. با این حال، چند مشکل با آن داشتم. یکی از مشکلات این بود که فلاش‌بک‌های خانوادگی او در حین سفر دریایی، حواس‌پرت‌کن بود. این موضوع بزرگ نبود، اما به نظر نمی‌رسید که برای پیشبرد داستان یا شخصیت او معنای خاصی داشته باشد یا به‌خوبی جاگذاری شده باشد. مسئله دیگری که وجود داشت شاید به این دلیل بود که به اندازه کافی دقت نمی‌کردم، اما چند نقص برای من به وجود آمد که نمی‌دانستم در طول سفر چه می‌کرد. وقتی مقداری درباره داستانش تحقیق کردم، برایم قابل درک شد، اما تا آن زمان کمی سردرگم بودم. اما به هیچ عنوان کسی را از تماشای آن به خاطر این یا هر دلیل دیگری discourage نمی‌کنم. این درام که به داستان واقعی دونالد کروهرست، ملوان آرزومند دور دنیا، می‌پردازد، به طور ناامیدکننده‌ای کند پیش می‌رود و سعی می‌کند ما را در اشتیاق مادام‌العمر این مرد درگیر کند. اشتیاقی که کسب‌وکارش را به خطر می‌اندازد، او را به بدهی می‌کشاند و همسر و دو فرزند کوچک‌اش را در مقام دوم قرار می‌دهد زیرا فکر می‌کند می‌تواند در قایق کاتاماران‌اش دور دنیا بگردد. این داستانی نیست که من به‌طور تاریخی از آن آگاه بودم، اما حقایق غیرقابل انکارند، بنابراین همه‌چیز به نحوه روایت داستان این مرد مصمم توسط کارگردان جیمز مارش بستگی دارد. در این مورد، فیلم واقعاً موفق عمل نمی‌کند. فرث هیچ حس مخاطره‌ای به خطرات این نقش نمی‌آورد. انگار او یکی از آن افرادی است که در ژانویه با فقط یک جفت کفش ورزشی و یک تی‌شرت به کوه‌نوردی می‌رود. این فیلم بیشتر بر جنبه‌های مالی شرکت در این رقابت تأکید دارد و نه واقعاً بر جنبه‌های رقابتی یا شخصیتی، و اکشن دریایی — هرچند که وجود دارد — به اندازه‌ای ساده است که به ما کمکی نمی‌کند تا درک کنیم دریا چقدر می‌تواند خطرناک باشد. هرچند که پایان‌بندی به نوعی به رسانه‌ای که می‌تواند به شدت دمدمی باشد، حمله می‌کند، اما این فیلم هرگز واقعاً به راه نیفتاد و تقریباً دو ساعت طول کشید که حس کردم به اندازه‌ای کند پیش می‌رود که انگار خود یک لنگر دارد. این فیلم قابل تماشا است، اما به‌طور حتم فیلمی به یادماندنی نیست.