فیلم Studio 666 2022

حتی وقتی نسخه‌ای داستانی از خودشان را بازی می‌کنند، فو فایترز به‌عنوان موزیسین‌ها عالی‌اند. طرفداران گروه نگران نباشند؛ براساس شواهد فیلم Studio 666، فوها به این زودی‌ها شغل اصلی‌شان را رها نخواهند کرد. این فیلم ظاهراً می‌کوشد جایگاهی شبیه به فیلم کلاسیک فرقه‌ای Kiss Meets the Phantom of the Park کسب کند، اما به نظرم احتمال بیشتری دارد که موجب پیدایش فرقه‌های خودکشی‌محور شود تا...

حتی وقتی نسخه‌ای داستانی از خودشان را بازی می‌کنند، فو فایترز به‌عنوان موزیسین‌ها عالی‌اند. طرفداران گروه نگران نباشند؛ براساس شواهد فیلم Studio 666، فوها به این زودی‌ها شغل اصلی‌شان را رها نخواهند کرد. این فیلم ظاهراً می‌کوشد جایگاهی شبیه به فیلم کلاسیک فرقه‌ای Kiss Meets the Phantom of the Park کسب کند، اما به نظرم احتمال بیشتری دارد که موجب پیدایش فرقه‌های خودکشی‌محور شود تا چیزی مفید — خودم ترجیح می‌دهم چشم‌هایم را درآورم و از خون‌ریزی بمیرم تا مجبور شوم دوباره آن را تماشا کنم. قصد تأسف دارد، چون Studio 666 فرصت و پتانسیل این را داشت که بیشتر شبیه This Is Spinal Tap باشد تا Phantom of the Park. Spinal Tap کمدی‌ای درباره یک گروه راک در سفر است؛ Studio 666 می‌توانست نسخه داستان ساختنِ آلبوم را به ما بدهد — و مثل ساعت خرابی که گاهی دقیق است، چند لحظهٔ درست و حسابی هم دارد (لحظه‌ای که دیو گراهل «یاد» نوت موسیقی جدیدی می‌افتد که آن را «لا شارپ» می‌نامد، تا حدی یادآور جملهٔ نایجل تافنل است که «رِ مینور واقعاً غم‌انگیزترین گام است») — اما این موقعیت‌ها آن‌قدر اندکند که تجربه را حتی ناامیدکننده‌تر می‌کنند. می‌شود فیلمی هوشمندانه و خنده‌دار درباره فرایند ضبط ساخت؛ فیلم Frank (2014) نمونهٔ خوبی است، خصوصاً چون آن فیلم هرچقدر هم متنوع باشد، نیازی نمی‌دید از حد و حدود تخصص خودش فراتر برود. در مقابل، Studio 666 خط وحشتِ کلیشه‌ای‌ای در خود دارد که به اندازهٔ اضافه شدن آهنگی از پروژهٔ متالِ جانبی گراهل، Probot، به یک آلبوم فو فایترز نامأنوس به نظر می‌رسد. ما فوها را همان‌طور دوست داریم که امینم را دوست داریم — اما اگر فیلم 8 Mile به جای درام نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای یک اسلشر ماورایی بود، احتمالاً آن‌قدر امینم را دوست نداشتیم. نمی‌گویم Studio 666 باید حتماً یک درام می‌بود، فقط می‌گویم حتی به‌عنوان یک کمدی به نفعش بود که واقع‌گرایانه‌تر باشد. بیرون‌ریزی‌های راک‌ستارانهٔ گراهل خیلی خنده‌دارتر می‌شد اگر از جستجوی افراطی او برای ساختن یک رکورد کامل ناشی می‌شد، نه از تسخیر شدنش توسط یک روح شیطانی یا هر چیز دیگر؛ انگار او آن‌قدر از خدشه‌دار شدن تصویر «آدم خوب»ش می‌ترسد که باید برای توجیه رفتار خلافِ آن، «شیطان کاری کرد» را بهانه کند.