فیلم The Prestige 2006

در ابتدا با داستان فیلم دچار سردرگمی شدم، اما به سرعت تحت تأثیر رقابت شدید بین دو بازیگر اصلی قرار گرفتم و در نهایت با حقیقتی که در پایان فیلم *The Prestige* فاش شد، شوکه شدم. این فیلم یکی از معماهای شگفت‌انگیزی است که در سال‌های اخیر مشاهده کرده‌ام. یکی از بهترین بخش‌ها به نظرم، نحوه تصویرسازی شخصیت‌های دو جادوگر جوان است که از جزئیات کوچک...

در ابتدا با داستان فیلم دچار سردرگمی شدم، اما به سرعت تحت تأثیر رقابت شدید بین دو بازیگر اصلی قرار گرفتم و در نهایت با حقیقتی که در پایان فیلم *The Prestige* فاش شد، شوکه شدم. این فیلم یکی از معماهای شگفت‌انگیزی است که در سال‌های اخیر مشاهده کرده‌ام. یکی از بهترین بخش‌ها به نظرم، نحوه تصویرسازی شخصیت‌های دو جادوگر جوان است که از جزئیات کوچک اما قابل توجهی مانند حالت‌های چهره، چند کلمه و رمان‌ها به خوبی نمایان شده است. در واقع، عنوان فیلم که در ابتدای کار توسط "کاتر" توضیح داده می‌شود، هنوز هم برای من معماست و نمی‌توانم از فکر کردن به معنای آن دست بردارم. بدون اشاره به معماهای دیگر. اما در نهایت متوجه شدم که ساختار داستان به یک نمایش جادویی حماسی شباهت دارد. تماشای نبرد این دو رقیب همکار بسیار سرگرم‌کننده است، اما تنها پس از چرخش نهایی است که بیننده متوجه می‌شود کل فیلم خود یک ترفند جادویی است. 10/10 نولان باید بیشتر از این درام‌های تاریخی بسازد. *The Prestige* فوق‌العاده است! فیلمی به طرز ماهرانه ساخته شده درباره جادو که زمان آن کمی بیش از دو ساعت است، اما به‌طور قطع 120 دقیقه+ به خوبی صرف شده است. از همان ابتدا تحت تأثیر جو فیلم قرار گرفتم و گاهی اوقات می‌توانی از دقایق اولیه بفهمی که قرار است از چیزی لذت ببری و این فیلم برای من یکی از آن‌ها بود. بازیگران فوق‌العاده هستند و چهره‌های شناخته‌شده زیادی در آن حضور دارند. هیو جکمن، مایکل کین (چقدر آن سخنرانی عالی بود)، کریستین بیل و اسکارلت جوهانسون همه بسیار درخشان هستند، اما دو نفر آخر ممکن است لهجه‌هایی با اشکالات جزئی داشته باشند؛ یا شاید فقط من اینطور فکر می‌کنم. چند بازیگر قوی دیگر مانند اندی سرکیس و دیوید بویی نیز حضور دارند! هیچ‌کدام از بازیگران روی پرده اشتباهی نمی‌کنند. کریستوفر نولان با این فیلم دوباره به بهترین حالت پیچیدگی خود بازگشته است. البته این فیلم به اندازه *Inception* عمیق نیست و من برخی جهات این فیلم را پیش‌بینی کردم، هرچند نه همه‌ی زوایا - در هر صورت، تماشای آن به همان اندازه هیجان‌انگیز است، مهم نیست چقدر یا چقدر کم متوجه جزئیات آن شوید. من به نحوه تصویرسازی وقایع در فیلم بسیار علاقه‌مند هستم. در حال حاضر می‌بینم که این فیلم چقدر مورد توجه قرار گرفته است، حداقل در Letterboxd. می‌دانم که سعی می‌کنم تا حد ممکن از فیلم‌ها دور باشم، اما بر اساس آنچه گفته شد، واقعاً شگفت‌زده‌ام که در دوران کودکی یا حتی در سال‌های اخیر چیزی درباره این فیلم نشنیده‌ام. بیشتر آثار نولان را حداقل از طریق شایعات شنیده‌ام، اما به نظر می‌رسد این یکی به طریقی از دست رفته است. احتمالاً این یک نکته مثبت است. همیشه در فیلم‌های کریستوفر نولان، ترتیب زمانی نیاز به توجه دقیق دارد - زیرا بسیاری از سرنخ‌ها درباره اینکه واقعاً چه خبر است، نیازمند تمرکز بالا (و چندین بار تماشا) است تا هر نشانه‌ای از کیفیت از داستان ظاهراً شلوغ و به‌راستی مضحک بیرون بیاید. ما با کریستین بیل ("بوردن") شروع می‌کنیم که به خاطر قتل هیو جکمن ("انژیر") در حال محاکمه است، اما البته این‌قدر ساده نیست؛ و از طریق یک سری فلش‌بک‌های پیچیده متوجه می‌شویم که چگونه این دو، دوستان و همکاران سابق، به این وضعیت دچار شده‌اند. این داستانی درباره جاه‌طلبی و وسواس است - برای موفقیت و نفرت؛ همچنین عناصری از عشق دارد - هر دو مرد روابطی دارند، یکی دلیل جدایی آن‌ها است و دیگری (با اسکارلت جوهانسون) به شعله‌ور کردن آن ادامه می‌دهد. ماهیت شغل آن‌ها - illusionists و جادوگران - به‌خوبی به موضوع این انتقام مربوط می‌شود. ظاهر فیلم درجه یک است، با واللی پیفستر که تصویری زنده و با جلوه‌های بصری شگفت‌انگیز خلق کرده است. بازی‌ها خوب هستند - اما عالی نیستند؛ دیالوگ‌ها نیز به همین صورت. برای فیلمی که اساساً درباره دیدن و باور کردن (یا نکردن) است، فیلمنامه اغلب بیش از حد کلامی است و فرصت‌های ظریف برای بازیگران را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. سر مایکل کین احتمالاً بهترین لهجه را به این داستان می‌آورد - دیگران من را نیازمند قانع شدن زیادی گذاشتند و حضور کوتاه دیوید بویی به عنوان تسلا را انتخاب نادرستی می‌دانستم. این فیلم خوبی است و من از آن لذت بردم - اما برای نوشتن هر چیزی درباره‌اش، نیاز به تماشای آن 4 بار داشتم تا کمی احساس راحتی کنم!