فیلم Autumn Sonata 1978

وای... واقعاً حیرت‌انگیز. اینگمار برگمان این بار واقعاً فراتر از همیشه ظاهر شده. فیلم‌های او همیشه تماشای تأمل‌برانگیزی دارند، چون اغلب در سطحی موازی و معنوی رخ می‌دهند. این اثر اما دو ویژگی جدید دارد: اول آن‌که به‌طور بی‌پرده به خانواده‌های دچار ناهنجاری می‌پردازد، و دوم آن‌که فلسفه‌ی چشمگیری در سراسر فیلم تنیده شده است تا جایی که دوست دارید دکمه توقف را بزنید و...

وای... واقعاً حیرت‌انگیز. اینگمار برگمان این بار واقعاً فراتر از همیشه ظاهر شده. فیلم‌های او همیشه تماشای تأمل‌برانگیزی دارند، چون اغلب در سطحی موازی و معنوی رخ می‌دهند. این اثر اما دو ویژگی جدید دارد: اول آن‌که به‌طور بی‌پرده به خانواده‌های دچار ناهنجاری می‌پردازد، و دوم آن‌که فلسفه‌ی چشمگیری در سراسر فیلم تنیده شده است تا جایی که دوست دارید دکمه توقف را بزنید و یادداشت بردارید. به نظر من شاید این بهترین اثر اینگمار باشد. شدتی که برگمان با آن بازی‌های واقعاً خیره‌کننده‌ی لیو اولمان (ایوا)، که می‌کوشد با مادرش شارلوت (اینگرید برگمن) — که به‌طور مزمن از درد کمر رنج می‌برد — آشتی کند، کنار هم قرار می‌دهد، در این درام قدرتمند و احشایی دیدنی است. رابطه از مدت‌ها قبل پرتنش شده، زیرا مادر، پیانیستِ کنسرت، مجبور شده فداکاری‌ها و انتخاب‌های زیادی داشته باشد که بر خانواده‌اش تأثیر گذاشته‌اند. وقتی او ناگهان به دیدار دخترش می‌آید و آن دو کنار پیانو می‌نشینند، تجربه‌ای رقم می‌خورد که سدهای سرزنش، تلافی و رنجش را می‌شکند — اگرچه همراه با مقدار قابل‌توجهی محبت هم هست — و ما را در سفری نسبتاً بی‌نشاط از زندگی مشترکشان همراه می‌سازد. بر این کوکتل احساسیِ طوفانی، شارلوت درمی‌یابد که دختر دیگرش هلنا (تلاشی بسیار اصیل از لنا نایمان)، که از بیماری روانی نسبتاً شدیدی رنج می‌برد، نیز تحت مراقبت خواهرش است و دقایق تیره‌تری پدیدار می‌شوند. در اصل یک نمایش دو نفره میان مادر و دختر است؛ داستانی که تمام طیف احساسات را دربر می‌گیرد. هرچند گاهی حس می‌کنید موقعیت‌ها کمی بیش از حد دل‌تنگ‌کننده‌اند، اما شدت نماهای کلوزآپ و احساس‌برانگیزیِ دیالوگ‌ها به ارزیابی جذابی از جاه‌طلبی‌های انسانی، اولویت‌ها و عشق تبدیل شده‌اند. لذتبخش؟ راستش نمی‌توانم این‌طور بگویم — اما مجذوب‌کننده، بله، قطعاً.