فیلم Suspicion 1941

آیا این نمی‌تواند نمونه‌ای از کری گرانت در نقشی باشد که ظاهراً مهربان اما تهدیدآمیز است؟ خودِ داستان چیز چندان تازه‌ای ارائه نمی‌دهد — ترکیبی از حال و هوای «گس‌لایت» و «ربکا»: هیئتِ کمرو و وراثت‌دارِ «لینا» (جون فونتین) با مردی خوش‌قیافه و آقاپَسندِ «جانّی» (کری گرانت) وارد یک عشقِ طوفانی و ازدواج می‌شود. دوست او «گوردون» (نایجل بروس) به دیدنشان می‌آید و به‌زودی شکاف‌هایی...

آیا این نمی‌تواند نمونه‌ای از کری گرانت در نقشی باشد که ظاهراً مهربان اما تهدیدآمیز است؟ خودِ داستان چیز چندان تازه‌ای ارائه نمی‌دهد — ترکیبی از حال و هوای «گس‌لایت» و «ربکا»: هیئتِ کمرو و وراثت‌دارِ «لینا» (جون فونتین) با مردی خوش‌قیافه و آقاپَسندِ «جانّی» (کری گرانت) وارد یک عشقِ طوفانی و ازدواج می‌شود. دوست او «گوردون» (نایجل بروس) به دیدنشان می‌آید و به‌زودی شکاف‌هایی در گذشتهٔ همسر جدید پدیدار می‌شود. بررسی‌های بیشتر نشان می‌دهد او در دروغ‌گویی تردیدی ندارد و پس از چند رخداد نگران‌کننده و وقتی لینا نامه‌ای از شرکت بیمه پیدا می‌کند که نشان می‌دهد جانّی ممکن است قصد داشته از بیمه عمرِ او استفاده کند، او کم‌کم نسبت به جان خود احساس خطر می‌کند. روایتِ هیچکاک — و گاهی نحوهٔ فیلم‌برداری که تماشاگر را مانند یک ناظر کنجکاو جلوه می‌دهد — به‌علاوهٔ موسیقی پراضطرابِ فرانز واکسمن، به این فیلم که بیش از همه بر شخصیت‌ها مبتنی است، بسیار می‌افزاید. بروس در نقش مرد خوش‌مشرب و مطمئنی که لینا به او علاقه‌مند می‌شود درخشان است؛ فونتین با مهارت میان عقل و پارانویا حرکت می‌کند؛ اما واقعاً گرانت است که می‌درخشد. شخصیت او دوست‌داشتنی و باورپذیر است؛ اگر کتاب نسبتاً پُرخَطِ آنتونی برکلی «Before the Fact» را خوانده باشید، متوجه می‌شوید بازی او تا حد زیادی دقیق است — آیا می‌توانیم به او باور کنیم؟ آیا می‌خواهیم باور کنیم؟ و در پایان... فیلم واقعاً عالی است. دیدن‌اش کاملاً ارزش دارد.