فیلم The Lost Patrol 1934

وقتی فرمانده گشتی در بیابان هنگام هدایت مردانش در یک مأموریت مخفی تیر می‌خورد، هیچ‌کس از آن‌هایی که مانده‌اند نمی‌داند باید به کجا بروند، ولی «گروهبان کوئینکنون» (آیا قرار بود نام شخصیت ویکتور مک‌لاگلن حتماً این باشد؟) می‌داند که باید هر چه زودتر آب و پناهگاه پیدا کنند. برای همین به سوی یک واحه می‌روند و شب را آنجا به سر می‌کنند، اما صبح وقتی...

وقتی فرمانده گشتی در بیابان هنگام هدایت مردانش در یک مأموریت مخفی تیر می‌خورد، هیچ‌کس از آن‌هایی که مانده‌اند نمی‌داند باید به کجا بروند، ولی «گروهبان کوئینکنون» (آیا قرار بود نام شخصیت ویکتور مک‌لاگلن حتماً این باشد؟) می‌داند که باید هر چه زودتر آب و پناهگاه پیدا کنند. برای همین به سوی یک واحه می‌روند و شب را آنجا به سر می‌کنند، اما صبح وقتی از خواب بیدار می‌شوند می‌بینند اسب‌هایشان دزدیده شده و نگهبان‌شان کشته شده است. حالا خورشید داغ بر سرشان می‌تابد و آن‌ها هیچ ایده‌ای ندارند قرار است چه کنند؛ روان‌شناسی وضعیت‌شان به تدریج هر یک را به شکلی متفاوت تحت تأثیر قرار می‌دهد. می‌دانند هر حرکت اشتباه احتمالاً آن‌ها را طعمه تک‌تیراندازهایی خواهد کرد که کاپیتان‌شان را کشتند، اما کم‌کم انضباط‌شان سست می‌شود و کار برای گروهبان سخت‌تر می‌شود. در میان سربازان، «ساندرز» (بوریس کارلوف) که مذهبی و متعصب است، به‌تدریج سرسخت‌تر می‌شود؛ و اجرای ملایم اما مؤثر رجینالد دنی در نقش یک افسر و آقای مؤدب که تلاش می‌کند دست‌کم تا حدی رفتار متمدنانه‌اش را حفظ کند، قابل‌توجه است. من این موقعیت‌های محاصره‌مانند را دوست دارم که هر کدام از شخصیت‌ها فرصت چند لحظه درخشش داشته باشند، و در بیشتر موارد جان فورد به هر یک از اعضای این گروه کوچک مجال می‌دهد دیدگاهی متفاوت نسبت به مصیبت‌شان ارائه دهند. اما در اصل فیلم حول محور کارلوف و مک‌لاگلن در بهترین فرمش می‌چرخد؛ فیلم با ریتمی نسبتاً کند ولی مؤثر پیش می‌رود و تا پایان تنشی قابل‌توجه را حفظ می‌کند.