فیلم MacArthur 1977

گرگوری پک یونیفورم یک ژنرال چهار-یا پنج‌ستارهٔ آمریکایی را برتن می‌کند که در جبهه خاور دور جنگ جهانی دوم به شهرت رسیده بود. فیلم با اشغال فیلیپین توسط ژاپنی‌ها آغاز می‌شود و او به‌طرز راهبردی به‌سوی پناهگاه نسبتاً امن استرالیا عقب‌نشینی می‌کند. در آنجا درمی‌یابد در واشینگتن علاقهٔ چندانی به مقابله با دشمن وجود ندارد و حتی دربارهٔ توان دفاع از خودِ استرالیا تردیدهای زیادی...

گرگوری پک یونیفورم یک ژنرال چهار-یا پنج‌ستارهٔ آمریکایی را برتن می‌کند که در جبهه خاور دور جنگ جهانی دوم به شهرت رسیده بود. فیلم با اشغال فیلیپین توسط ژاپنی‌ها آغاز می‌شود و او به‌طرز راهبردی به‌سوی پناهگاه نسبتاً امن استرالیا عقب‌نشینی می‌کند. در آنجا درمی‌یابد در واشینگتن علاقهٔ چندانی به مقابله با دشمن وجود ندارد و حتی دربارهٔ توان دفاع از خودِ استرالیا تردیدهای زیادی هست. خوشبختانه رابطهٔ او با رئیس‌جمهور روزولت (دن اوهارلی) باعث تصویب نقشهٔ حمله به لوزون می‌شود و او بازمی‌گردد تا بر برتری رو به افزایش متفقین فشار آورد و با کمک بمب اتم، زمینهٔ تسلیم را فراهم کند. با حضور ترومن (اد فلندرز) در کاخ سفید و شکل‌گیری تنش‌ها در کره میان طرفین و چینی‌های کمونیست موردحمایت شوروی، قهرمان فیلم باید بسیار محتاط عمل کند؛ خطوط نبرد هم در آن شبه‌جزیره و هم در واشینگتنی که نگران درگیرشدن در جنگ‌های خارجی است، در حال کشیده شدن‌اند. در همین حال، مسؤولان رسانه‌ای او مراقب‌اند که همیشه در مرکز توجه عمومی باقی بماند و حتی صحبت از نامزدی او برای پست سیاسی به میان می‌آید. همهٔ این‌ها در قالب یک توالی زمانی نسبتاً خنثی روایت می‌شود. پک بازی‌اش قابل‌قبول است، اما هرگز شخصیتش را با کاریزمایی که بی‌تردید مک‌آرثر داشت، مزین نمی‌کند. از سوی دیگر، فیلم بینشی عمیق از ژئوپولتیک آن دوره یا گستردگی درگیری‌ها ارائه نمی‌دهد و بیش‌تر به چند برش آرشیوی از ناوها بسنده کرده است. می‌توان شباهت‌هایی با تصویر جرج سی. اسکات در «پَتِن» (۱۹۷۰) پیدا کرد، اما این فیلم به‌مراتب کم‌رمق‌تر به‌نظر می‌رسد چون داستانش را به‌صورت اپیزودیک روایت می‌کند.