فیلم The 15:17 to Paris 2018

«یک عمل غریزی از شجاعت چشمگیر، به کم‌ترین تلاش قابل‌توجه در طولِ حرفه‌ی کارگردان کلینت ایستوود تقلیل یافته است.» این فیلم ضعیف است. «15:17 به پاریس» حادثه‌ای از سال ۲۰۱۵ را به تصویر می‌کشد. به‌نظر من تصمیم کلینت ایستوود برای این‌که افراد واقعی را خودِشان بازی دهند، انتخابی نامناسب بود. طبیعتاً من مشکلی با این افراد ندارم — برعکس — اما آن‌ها عملاً از عهده‌ی بازیگری برنمی‌آیند...

«یک عمل غریزی از شجاعت چشمگیر، به کم‌ترین تلاش قابل‌توجه در طولِ حرفه‌ی کارگردان کلینت ایستوود تقلیل یافته است.» این فیلم ضعیف است. «15:17 به پاریس» حادثه‌ای از سال ۲۰۱۵ را به تصویر می‌کشد. به‌نظر من تصمیم کلینت ایستوود برای این‌که افراد واقعی را خودِشان بازی دهند، انتخابی نامناسب بود. طبیعتاً من مشکلی با این افراد ندارم — برعکس — اما آن‌ها عملاً از عهده‌ی بازیگری برنمی‌آیند و راستش دیدنِ بازی‌شان تا حدی دردناک است. قبل از تماشای فیلم واقعاً نمی‌دانستم چنین انتخابی شده، اما خیلی زود حین دیدن متوجه شدم — خصوصاً که ایستوود چهار سال پیش هم در «جرزی بویز» از روش مشابهی استفاده کرده بود. از لحاظِ تواناییِ بازیگری، جنّا فیشر و جودی گری‌ر تنها در نقش‌هایی جزئی حضور دارند. اما مشکل صرفاً به بازیگران محدود نمی‌شود. نحوه‌ی روایت و چینشِ داستان برایم جذاب نبود؛ صحنه‌هایی که واقعاً روی قطار رخ می‌دهند خوب‌اند، اما این صحنه‌ها تنها حدود یک‌چهارمِ زمانِ ۹۴ دقیقه‌ای فیلم را تشکیل می‌دهند — باقیِ زمان پرکننده است و ما زندگی سه شخصیت اصلی را تا رسیدن به رویدادِ محوری می‌بینیم. اگر بازی‌ها بهتر بود، این ساختار قابل تحمل می‌بود، ولی واضح است که چنین نیست. به همه‌ی کسانی که در ساخت فیلم دخیل بودند احترام می‌گذارم، اما به‌عنوان یک فیلم این اثر بسیار ناامیدکننده است.