فیلم The Beach Bum 2019

برای من به اندازهٔ Spring Breakers خوب نبود، اما با این حال فیلمی فوق‌العاده است. بازی متیو مک‌کانهی را خیلی دوست داشتم و احتمالاً این دومین فیلم مورد علاقه‌ام از هارمونی کورین است. واقعاً از آن لذت بردم. شاید به‌سرعت کنار گذاشته شود، اما مک‌کانهی قطعاً شایستهٔ نامزدی اسکار است. هرچند فیلم دیدگاه تازه و انقلابی‌ای دربارهٔ زندگی ارائه نمی‌دهد و شما را طوری شگفت‌زده نمی‌کند...

برای من به اندازهٔ Spring Breakers خوب نبود، اما با این حال فیلمی فوق‌العاده است. بازی متیو مک‌کانهی را خیلی دوست داشتم و احتمالاً این دومین فیلم مورد علاقه‌ام از هارمونی کورین است. واقعاً از آن لذت بردم. شاید به‌سرعت کنار گذاشته شود، اما مک‌کانهی قطعاً شایستهٔ نامزدی اسکار است. هرچند فیلم دیدگاه تازه و انقلابی‌ای دربارهٔ زندگی ارائه نمی‌دهد و شما را طوری شگفت‌زده نمی‌کند که احساس کنید شاهد اثری دگرگون‌کنندهٔ سینمایی بوده‌اید، «The Beach Bum» یک تجربهٔ ۹۵ دقیقه‌ای لذت‌بخش است از فرار از واقعیت، عشق و لذات بی‌سابقه‌ای که زندگی می‌تواند به ارمغان آورد. معادل سینماییِ آن مثل گرفتن یک لیوان آبجو در یک دست و با دست دیگر در حال مستی علامت صلح نشان دادن و با لبخندی درخشان عکسی با نزدیک‌ترین و مست‌ترین دوستانت گرفتن است؛ لحظه‌ای که هرگز به خاطر نخواهی آورد در شبی که هرگز فراموش نخواهی کرد. «The Beach Bum» دنبالهٔ معنویِ «The Big Lebowski» است؛ هرچند آن‌قدر سبک است که تقریباً گازی به نظر می‌رسد، لااقل مثل «The Jesus Rolls» بدخواهانه یا غیراخلاقی نیست. فیلم تا حدی که اثربخش است مدیون متیو مک‌کانهی است؛ شخصیت او را می‌توان «پسر جنوبی» خواند، و مک‌کانهی احتمالاً تنها بازیگری است که می‌تواند این نقش را نه به‌صورت تقلید یا پارودی، بلکه به‌عنوان موجودیتی موازی، مستقل و اصیل ایفا کند. حضور بازیگران مکمل قوی مانند اسنوپ داگ، یوناه هیل و مارتین لارنس نیز تأثیرگذار است. دلیل تماشای این فیلمِ نوشته و کارگردانی هارمونی کورین، فرار از واقعیت است. داستان—تا آنجا که می‌توان آن را داستان خواند—ماجراهای شاعرِ معتاد «مون‌داگ» در حوالی جزایر کیز فلوریدا را دنبال می‌کند که پر از سکس، مواد مخدر و الکل است. مون‌داگ هرگز خماری ندارد (شاید چون همیشه تاحدودی مست است)، برای پول اهمیتی قائل نیست، در هرجا که می‌رود دوست پیدا می‌کند و معمولاً همیشه سالم از ماجرا بیرون می‌آید؛ همان‌طور که خودش می‌گوید: «من تقریباً مطمئنم دنیا نقشه کشیده تا من را خوشحال کند.» در پایان هم گره‌گشایی جدی‌ای وجود ندارد چون اساساً تعارض واقعی‌ای مطرح نشده بود؛ فیلم معادل سینماییِ یک آهنگ از جیمی بافه است، تا آنجا که خودِ این خوانندهٔ مشهورِ آرام نیز به‌عنوان خودش در فیلم حضور دارد.