فیلم Crossroads 1986

بله، چه کسی رابرت جانسون را دوست ندارد؟ خوب، این کاملاً درست نیست — من دوستانی دارم که طرفدار بیتلز هستند... و موضوع دربارهٔ آن‌ها این است که موسیقی‌شان پاپی خالص و دست‌نخورده است. اما رولینگ استونز بلوز می‌نوازند. کریم بلوز می‌نوازد، گرند فانک، CCR، حتی پرل جم گاهی اوقات به بلوز می‌زند. کسانی که رابرت جانسون را دوست ندارند، معمولاً طرفداران پاپ خالص‌اند. بقیهٔ مردم...

بله، چه کسی رابرت جانسون را دوست ندارد؟ خوب، این کاملاً درست نیست — من دوستانی دارم که طرفدار بیتلز هستند... و موضوع دربارهٔ آن‌ها این است که موسیقی‌شان پاپی خالص و دست‌نخورده است. اما رولینگ استونز بلوز می‌نوازند. کریم بلوز می‌نوازد، گرند فانک، CCR، حتی پرل جم گاهی اوقات به بلوز می‌زند. کسانی که رابرت جانسون را دوست ندارند، معمولاً طرفداران پاپ خالص‌اند. بقیهٔ مردم بلوز گوش می‌دهند. این فیلم دقیقاً همان‌چیزی است: یک نامهٔ عاشقانه به بلوز، برگرفته از افسانهٔ معروف چهارراه رابرت جانسون و بلوزخوانان دوره‌گرد دههٔ ۱۹۳۰. این فیلم سپاسی است از کسانی مثل WC Handy و از همهٔ کسانی که به ممفیس می‌روند و تا جنوب سفر می‌کنند تا ببینند همه‌چیز از کجا شروع شد. اما برای طرفداران پاپ خالص، این فقط نسخه‌ای از «پسر کاراته‌کار» است با گیتار در دست و مربی مهربانی که هارمونیکا می‌نوازد. اگر به این نوع آثار علاقه‌مندید، فیلمی است که قدرش را خواهید دانست و شاید حتی آن را دوست داشته باشید. اما اگر از طرفداران خالص پاپ هستید، احتمالاً برایتان جذاب نباشد؛ با این حال تماشایش کنید، چون بدون چیزی که این فیلم به آن ادای احترام می‌کند، حتی پاپ هم وجود نداشت.