فیلم Terminator 2: Judgment Day 1991

ترمیناتور 2 عملاً یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تمام دوران است؛ اگر طرفدار علمی–تخیلی، اکشن یا حتی کمدی هستید، دیدنش واجب است. می‌توانست شکست بخورد، اما فیلم با بدل‌کاری‌های دیوانه‌وار، بازیگران فوق‌العاده و داستانی قوی از پسش برآمد. فیلم مستقیماً سرنوشت بشریت را به چالش می‌کشد و باعث می‌شود درباره مسیر گونه‌مان و اقداماتی که امروز می‌توانیم برای تغییر آن انجام دهیم فکر کنیم. داستان شما...

ترمیناتور 2 عملاً یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تمام دوران است؛ اگر طرفدار علمی–تخیلی، اکشن یا حتی کمدی هستید، دیدنش واجب است. می‌توانست شکست بخورد، اما فیلم با بدل‌کاری‌های دیوانه‌وار، بازیگران فوق‌العاده و داستانی قوی از پسش برآمد. فیلم مستقیماً سرنوشت بشریت را به چالش می‌کشد و باعث می‌شود درباره مسیر گونه‌مان و اقداماتی که امروز می‌توانیم برای تغییر آن انجام دهیم فکر کنیم. داستان شما را به سفری می‌برد که یکی از باورپذیرترین فیلم‌های سفر در زمان است. سکانس‌های اکشن فوق‌العاده‌اند؛ مبارزات پی‌درپی، تعقیب و گریزهای اتومبیل و مانورهای نظامی که تماشاگر را تا آخر روی لبه صندلی نگه می‌دارد. این‌ها در کنار بازی جذاب و روایت درخشان کارگردان قرار می‌گیرند. به نظر من حتی از قسمت اول که آن هم کلاسیک است، بهتر است. در کل، در 25 سال گذشته احتمالاً این فیلم را 20–30 بار دیده‌ام و هنوز از دیدن آن خسته نمی‌شوم؛ اثری بی‌زمان که به همه توصیه‌اش می‌کنم. اگرچه من در اقلیتی هستم که معتقد است قسمت اول ترمیناتور بهترین فیلم این فرنچایز است، اما این موضوع به هیچ وجه باعث نمی‌شود که Judgment Day را دوست نداشته نباشم. واقعاً عجیب است که این دو قسمت اول تا چه حد عالی‌اند، مخصوصاً وقتی به تمام دنباله‌هایی فکر می‌کنید که هر کدام به نوعی از هدف دور شدند. دوست دارم تصور کنم در یک «خط زمانی خوب»، این فیلم دقیقاً همین‌طور بود اما تریلرها راز مربوط به رابرت پاتریک بودن ترمیناتور و آدم خوب بودن آرنولد را لو نمی‌دادند. (در دنباله‌ها هم معمولاً تریلرها هویتِ ترمیناتورها و شخصیت‌های بد را لو می‌دهند، اما در آن خط زمانی خوب احتمالاً آن دنباله‌ها ساخته هم نشدند.) امتیاز نهایی: 4.5 از 5 — جذابیتی باورنکردنی؛ از فکر کردن به آن دست برنمی‌دارم. تماشای فوق‌العاده‌ای بود؛ حتماً دوباره خواهم دید و پیشنهادش می‌کنم. این فیلم همه‌چیز قسمت اول را یک درجه بالاتر برده است. حالا آرنولد نقش یک ربات بی‌احساس اما مراقب را بازی می‌کند، و ما یک فیلم کامل را از دست دادیم که در آن سارا کانر به شکل جدی تمرین کرده باشد. فیلم پیچ و تاب، فرارها، یک ترمیناتور مایع، جلوه‌های ویژه و عملی بهتر، چند انفجار بزرگ، بحث فعال درباره چطور تغییر دادن آینده و لحظات واقعاً نمادینی دارد. گفت‌وگوها وقتی آرنولد وارد ماجرا می‌شود، چندان چت‌وار نیستند؛ مکالمات بیرون آسایشگاه بیشتر مکانیکی برای پیش‌بردن داستان‌اند. ترمیناتورها داوطلبانه «پُرچانه» حرف نمی‌زنند؛ بیشتر دیالوگ‌های توضیحی را به زور بیرون می‌دهند. هرچند همیشه این فیلم را به‌عنوان یک اثر عالی به یاد خواهم داشت، خالی از اشکال نیست: صدای در حال تغییر و نابالغ جان گاهی آزاردهنده بود و چند مشکل کوچک دیگر هم در حین تماشا دیدم که تا پایان فیلم به یاد نیاوردم، پس اهمیت چندانی نداشتند—مثلاً شاید یک صدای فوولی نامناسب روی سلاح و احتمالاً چیزی در نحوه حرف‌زدن T-800 که زیاد ربات‌گونه به نظر نمی‌رسید. راستش را بخواهید، نمی‌دانم چه کسی از این فیلم بدش می‌آید؛ حتی شمار کشته‌ها هم پایین است. وقتش رسیده آخرین فیلم خوبِ ترمیناتور را بررسی کنیم. وقتی قسمت سوم آمد، انگار مردم فراموش کردند اصلاً اکران شده است... اما حداقل حس می‌کرد متعلق به فرنچایز ترمیناتور است. وقتی Salvation آمد، حس می‌کرد به‌جا می‌نشیند اما شبیه به فیلمی از شرکت‌های بزرگ کارتونی بود؛ کمی حس «ترمیناتور ملاقات میکی‌ماوس» می‌داد. و وقتی «ترمیناتور تایپو» منتشر شد، عملاً تلاش کرد طرفداران قدیمی را از دست بدهد. اما این فیلم واقعاً عالی بود. شکلِ مایعِ T-1000 رابرت پاتریک حیرت‌انگیز بود، پاتریک تهدیدآمیز و هراس‌انگیز بازی کرد و باوجود اختلاف سایز با آرنولد، جدی به‌نظر می‌رسید. در عین حال تصاویر واقعاً ترسناکی هم خلق شد. ادوارد فرلنگ در نقش جان کانر فوق‌العاده بود؛ واقعاً احساس می‌کردید او می‌تواند مردی باشد که در آینده رهبری شورش را به‌عهده دارد. سارا کانر هم پُردست و تمرین‌دیده بود و به عنوان قهرمانی که واقعاً می‌تواند عمل مورد نیاز را انجام دهد، ارتقاء یافته بود—علاوه بر این که وسواسی و بی‌رحم هم به نظر می‌آمد. همه‌چیز کنار هم جمع شد: آرنولد این‌بار نقش آدم خوب را بازی کرد و اگرچه حضور او حساب‌شده روی شهرتش حساب شده بود، آن‌قدر خوب اجرا شد که کسی اهمیتی نداد. از اولین دیدار که جان نمی‌دانست می‌شود به او اعتماد کرد یا نه گرفته تا پایان، داستانی عالی با تصاویر دیدنی ساخته بود و تماشای آن لذت‌بخش بود. این چیزی است که من آن را بهترین فیلم اکشن ساخته‌شده می‌نامم، و به‌خاطر دلایل خوبی هم همین‌طور است. برای من این فیلم بدون شک یکی از بهترین فیلم‌ها (و دنباله‌های فیلم) است که دیده‌ام. سکانس‌های اکشن، صحنه‌پردازی‌های اکشن، جلوه‌های عملی و بصری برای زمان خود واقعاً شگفت‌انگیزند و هنوز هم دوام آورده‌اند. امتیاز: 10 از 10؛ نسخهٔ طولانیٔ 2 ساعت و 33 دقیقه‌ای را پیشنهاد می‌کنم. من معمولاً طرفدار حضور بچه‌ها در فیلم‌ها نیستم، اما ادوارد فرلنگ با نقش‌آفرینی‌اش در نقش جان کانر ده‌ساله شور و شوق قابل‌توجهی نشان می‌دهد. معلوم می‌شود او هدف جدید اسکای‌نت برای نابودسازی مقاومت در برابر تسلط جهانی‌شان است (در سال نگران‌کنندهٔ 2029!). آن‌ها یک مدل جدید و بهبود یافته، T-1000 (رابرت پاتریک)، را به گذشته فرستاده‌اند تا او را از بین ببرد. خوشبختانه، خودِ آیندهٔ او به‌قدر کافی عاقل بود که یکی از مدل‌های اصلی (آرنولد) را برای محافظت بفرستد. با افزایش ویرانی‌ها و تلنبار شدن اجساد، جوان محافظش را قانع می‌کند تا مادرش را از آسایشگاه امنش خارج کند—مقامات دفعهٔ قبل به داستان‌های او دربارهٔ ربات‌های «ترمیناتور» آینده‌ای شک داشتند—و همچنین مانع قتل‌عام‌های روتین افراد شود! جیمز کامرون مدتی طول کشید تا این دنباله را آماده کند و تقریبا به‌اندازهٔ نسخهٔ اول خوب است. پر از اکشن، جلوه‌های تصویری و آتش‌بازی‌های عالی و لحظات کمدی جذابی است که اجازه می‌دهد فیلم به میزان قابل‌توجهی شخصیت‌پردازی ارائه کند؛ کمی نسبت به شخصیت‌ها دلبسته می‌شوید و اگرچه پایان‌بندی کمی کش‌دار است، اما اثر سرگرم‌کننده و خوش‌ساختی است که به مردی که واقعاً بازیگر قوی‌ای نیست اجازه می‌دهد صحنه را مالک شود. خیلی خوش‌گذرانی دارد. «لباس‌هایتو، چکمه‌هات و موتورسیکلتتو لازم دارم.» هر وقت فکر می‌کنید قسمت اول عالی بود، این شاهکار ظاهر می‌شود. همه‌چیز در جهت مثبت تقویت شده است. هرگز تجربهٔ اولین تماشای این فیلم را فراموش نمی‌کنم و با خودم فکر کردم «چطور همه‌چیز این‌قدر باحال به‌نظر می‌رسد؟!» قسمت اول ترسناک بود، اما این یکی صرفاً شگفت‌انگیز است. نورپردازی و درجه‌بندی رنگِ کامرون بسیار چشم‌نواز است. فیلمی است که بی‌نهایت می‌توان آن را بازبینی کرد. 91 از 100 نزدیک به یک دهه بعد از وقایع «ترمیناتور»، دو سایبورگ به گذشته فرستاده می‌شوند تا هدف‌شان، جان کانر، را پیدا کنند — یک ترمیناتور قدیمی برای محافظت و یک ترمیناتور فلز مایع برای کشتن. پس از موفقیت عظیم فیلم اول، بودجهٔ این فیلم بی‌حد و مرز شد و این در جلوه‌های بصری خیره‌کننده و بعضی از پرهرج‌ومرج‌ترین صحنه‌های اکشن قابل‌مشاهده است. بسیاری این را بهترین فیلم‌های ترمیناتور می‌دانند؛ برخی آن را بیش از حد هالیوودی می‌دانند و نسخهٔ خشن‌تر، کم‌هزینه‌تر و ارگانیک‌تر قسمت اول را ترجیح می‌دهند. در هر صورت، هر دو برای من برنده‌اند. نسخهٔ تمدیدشده را برای لذت بیشتر ببینید.