فیلم Black Widow 1954

عنکبوت سیاه، کشنده‌ترین عنکبوت‌ها، نام تاریک خود را مدیون رسم ناپسند خوردن جفتش است. «بلک ویدو» را نانالی جانسون نوشته و کارگردانی کرده و در آن جینجر راجرز، ون هفلین، ژن تیرنی، جورج رف، پگی آن گارنر و رجینالد گاردینر بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لی هارلاین و فیلم‌برداری از چارلز جی. کلارک است. فیلمی رنگی در قالب CinemaScope/De Luxe از 20th Century Fox، که تا...

عنکبوت سیاه، کشنده‌ترین عنکبوت‌ها، نام تاریک خود را مدیون رسم ناپسند خوردن جفتش است. «بلک ویدو» را نانالی جانسون نوشته و کارگردانی کرده و در آن جینجر راجرز، ون هفلین، ژن تیرنی، جورج رف، پگی آن گارنر و رجینالد گاردینر بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لی هارلاین و فیلم‌برداری از چارلز جی. کلارک است. فیلمی رنگی در قالب CinemaScope/De Luxe از 20th Century Fox، که تا مرزِ فیلم نوآر رنگی پیش می‌رود. داستان درباره نویسنده‌ای جوان است که کم‌کم وارد زندگی یک تهیه‌کننده برادوی می‌شود و این ورود پیامدهای وخیمی به دنبال دارد. در ظاهر فیلم با تصویری از زن‌فریب مرموز آغاز می‌شود، اما فیلم آن‌قدر ساده نیست که صرفاً درباره یک زن قاتل باشد؛ عنوان فیلم می‌تواند مخاطب را به اشتباه بیندازد و انتظار چیزی دیگر را ایجاد کند، در نتیجه اگر دنبال چنین کلیشه‌ای باشید ناامید خواهید شد. در حقیقت فیلم بیشتر شکلی کلاسیک از معمای «چه کسی و چرا» به خود می‌گیرد و برای بیشتر مدت، توجه را حفظ می‌کند؛ روایت پدر دنور (هفلین) را به‌عنوان تهیه‌کننده برادوی نشان می‌دهد که دیوانه‌وار در تلاش است بی‌گناهی خود را در پرونده‌ای مربوط به قتل ثابت کند. فیلمنامه جانسون در نقاط مختلف شک و گمان را در دل نمایش می‌افکند و ما بینندگان را وادار می‌کند حرکات شخصیت‌های اصلی را زیر سؤال ببریم؛ این شک‌وروشن‌سازی با ورود کارآگاه بروس (راف) به تحقیقات اوج می‌گیرد. بعضی‌ها می‌گویند افشای راز خیلی زود قابل حدس است — شاید اگر خیلی مصر به دیدن آن باشید چنین باشد — اما من شخصاً پیش‌بینی‌اش نکردم و با این‌حال از نحوه افشا ناامید شدم. بنابراین در نهایت باید ریسک کنید و خودتان قضاوت کنید. جنبه‌های فنی فیلم ترکیبی از موفقیت و کاستی‌اند. فرمت CinemaScope در اینجا چندان کارا نیست، چون بیشتر صحنه‌ها در آپارتمان‌ها رخ می‌دهد؛ اما وقتی نوبت به نماهای شهری نیویورک و قاب‌بندی شخصیت‌ها در آن فضاها می‌رسد، لذت‌بخش است—لنزهای رنگی کلارک در این بخش عالی‌اند—با این حال کارگردان به‌نظر نمی‌رسد تسلط کامل بر این فرمت داشته باشد. بازیگری هم ترکیبی از نقاط قوت و ضعف است: هفلین فوق‌العاده است و با باورپذیری مخاطب را درگیر تلاش جاه‌طلبانه‌اش برای پاک‌کردن نامش می‌کند، راجرز از بازی در نقش زن تند و خودبزرگ‌بین لذت می‌برد و آن را جان می‌بخشد. در مقابل، رف در نقشی که به‌نظر صرفاً برای جلب مخاطب گذاشته شده، یک‌بعدی و ناامیدکننده است. تیرنی (که متأسفانه آن زمان به مشکلات روحی نزدیک‌تر شده بود) نقش چندانی ندارد و گاردینر نیز وضع مشابهی دارد. گارنر که جای مگی مک‌نامارا را گرفت، بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد؛ کشیده و ظریف، اما مسیر داستان فرصت بیشتری به او نمی‌دهد. در مجموع فیلمی آمیخته از نقاط قوت و ضعف است، اما در سمتِ مثبت قرار دارد—به‌ویژه برای طرفداران هفلین و راجرز و علاقه‌مندان به نوآر. امتیاز: 7/10