فیلم Shockproof 1949

«عشق را تمام و کمال بده، از قلبت اطاعت کن.» این نقد حاوی اسپویلرهای جزئی است. Shockproof را داگلاس سیراک کارگردانی و ساموئل فولر و هلن دوئچ نوشته‌اند. در آن کورنل وایلد، پاتریشیا نایت، جان باراگرِی و استر مینچیوتی بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر جورج دانینگ و فیلم‌برداری از چارلز لاوتون جونیور است. وقتی جنی مارش (نایت)، قاتل محکوم شده، به مراقبتِ ضابط آزادی مشروط گریف مارا (وایلد)...

«عشق را تمام و کمال بده، از قلبت اطاعت کن.» این نقد حاوی اسپویلرهای جزئی است. Shockproof را داگلاس سیراک کارگردانی و ساموئل فولر و هلن دوئچ نوشته‌اند. در آن کورنل وایلد، پاتریشیا نایت، جان باراگرِی و استر مینچیوتی بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر جورج دانینگ و فیلم‌برداری از چارلز لاوتون جونیور است. وقتی جنی مارش (نایت)، قاتل محکوم شده، به مراقبتِ ضابط آزادی مشروط گریف مارا (وایلد) واگذار می‌شود، زندگی او عملاً وارونه می‌شود... برای دوستداران فیلم نوآر، کم نیستند آثاری که پایان‌بندی‌هایشان آن‌قدر آزاردهنده است که تا حد عصبانیت پیش می‌رود. Shockproof یکی از همین فیلم‌هاست؛ دیداری میان دو ذهن برجسته در سینما که با تصمیمی از سوی استودیو —چنان صابونی و نامربوط— نابود شده است. Shockproof در ذاتش فیلم نوآر خوبی است: مردی ساده و صادق را می‌آورد، یک زن فتل کلاسیک را وارد زندگی‌اش می‌کند و قبل از آن‌که فرصت فکر کردن داشته باشید، او تا گردن در ماجرا فرو می‌رود. از نظر سبک هم فیلم در سطح بالایی از نوآر قرار دارد. سیراک و لاوتون سایه‌های بارِ برجسته‌ای را پیوسته به کار می‌گیرند؛ جنی مارش هرگز از آن‌ها گریزی ندارد — هرچند که از زندان آزاد شده، دفتر آزادی مشروط و بعدها اتاق هتلِ هری وسون (باراگرِی در نقش دوست‌پسر بی‌خاصیت و خودخواهش بسیار خوب است) پیوسته او را در بند نگه می‌دارند — و در واقع گریف را هم همین‌طور. خانه مارا آمیزه‌ای خوشایند از آرت دکو و تزئینات پرزرق و برق است. در دستان وایلد، گریف ملال‌آلود است، زیاد سیگار می‌کشد و جنی در نگاه‌های غمگین او غوطه‌ور می‌شود (وایلد واقعاً چشم‌های اندوهناکی دارد). برای چند لحظه ببخشید که همپتی دامپتی را از دیوار هل بدهم! همه عناصر لازم هست؛ برای یک ساعت اول فیلم نوآر درجه‌یک است، هم از نظر داستان (زوج قهرمان ما به فهرست زوج‌های معروف نوآرِ فراری می‌پیوندند) و هم از نظر مهارت‌های فنی، اما بعد همه‌چیز به هم می‌ریزد. حتی پیش از آن‌که بفهمید گریف ناگهان مادر معلول و برادر کوچکترش را بدون حتی یک خداحافظی ترک کرده، رخدادی منجر به پایانی به‌سبک هالیوود می‌شود (دوئچ برای بازنویسی آورده شده) که منطق و باور را نقض می‌کند و در نهایت توهین‌آمیز جلوه می‌کند. آآآرررغ! سیراک و فولر از این وضع منزجر شدند؛ هر دو پایان اصلیِ فولر را می‌خواستند، و اگر به آن پایان نگاه کنید، می‌توانست اوج نوآر و مناسب‌ترین نتیجه باشد. واقعاً حیف است، زیرا در بیشتر لحظات فیلم عالی‌ست: وایلد و نایت جرقه‌های واقعی بین خود دارند (یک رابطهٔ واقعی خارج از پرده) و سیراک، فولر و لاوتون در مضمون با هم همگام‌اند. به طور کامل، فیلم یک اثر غمناکِ ۵ از ۱۰ است؛ اگر پنج دقیقه قبل از پایان را خاموش کنید و سرنوشت زوج را نامعلوم بگذارید — یا با تخیل خود پایان اصلیِ فولر را جایگزین کنید — آنگاه با یک اثر نوآر بسیار قدرتمند طرف خواهید بود.