فیلم I Swear 2025

قابل پیش‌بینی است که برخی ممکن است بپرسند آیا این اجرا تقلیدی است یا بازی، اما نمی‌توان انکار کرد که اجرای Robert Aramayo واقعاً تماشایی و جذاب است. جان دیویدسون جوانی مطمئن و خوش‌برخورد از گالاشیلز در مرزهای اسکاتلند است که چشم‌انداز درخشان دروازه‌بانی برای او متصور می‌شود تا اینکه در ۱۴ سالگی دچار تیک‌های غیرارادی می‌شود که به‌سرعت با فحاشی‌های کنترل‌ناپذیر و حرکات خشونت‌آمیز...

قابل پیش‌بینی است که برخی ممکن است بپرسند آیا این اجرا تقلیدی است یا بازی، اما نمی‌توان انکار کرد که اجرای Robert Aramayo واقعاً تماشایی و جذاب است. جان دیویدسون جوانی مطمئن و خوش‌برخورد از گالاشیلز در مرزهای اسکاتلند است که چشم‌انداز درخشان دروازه‌بانی برای او متصور می‌شود تا اینکه در ۱۴ سالگی دچار تیک‌های غیرارادی می‌شود که به‌سرعت با فحاشی‌های کنترل‌ناپذیر و حرکات خشونت‌آمیز خودجوش همراه می‌گردد. والدینش که ازدواج‌شان از قبل تحت فشار است و معلم‌ها تصور می‌کنند او شوخی درآورده، و دوستان مدرسه‌ای‌اش به‌سرعت تبدیل به آزاردهندگان و قلدرها می‌شوند. ده سال بعد با مردی روبه‌رو می‌شویم که اکنون می‌داند مبتلا به سندرم تورت است و هنوز زندگی نسبتاً وابسته و محدود پزشکی-فیزیکی را با مادرش می‌گذراند—اجرای کم‌نمایش اما قدرتمند Shirley Henderson. در یک خرید ساده از سوپرمارکت او با دوست قدیمی‌اش «مِری» (Francesco Piacentini-Smith) ملاقات می‌کند و کمی دربارهٔ وضعیتش برای او توضیح می‌دهد. خوشبختانه مادر بیمار او «داتی» (Maxine Peake) که پیش‌تر پرستار سلامت روان بوده، آشپزی چیره‌دست است و صبری فرشته‌وار دارد؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد او را از داروها جدا کند، برایش کار پیدا کند و شاید محیط روانی‌ای فراهم آورد تا او بتواند مستقل زندگی کند. در این مسیر با سرپرست مرکز اجتماعی «تامی» (Peter Mullan) آشنا می‌شود؛ مردی که با این جوان پرالتهاب ریسک می‌کند و به او شغلی می‌دهد. وقتی جان از سایهٔ خانه‌نشینی بیرون می‌آید، درمی‌یابد که جامعه نه تنها با وضعیت او بیگانه است، بلکه نسبت به رفتارهای به‌ظاهر تهاجمی‌اش نامهربان و حتی خصمانه است. آنچه رخ می‌دهد تلاش خستگی‌ناپذیر این جوان است برای نه تنها بهتر جذب شدن در این جامعه، بلکه کمک به درک بیشتر تورت در میان آن و جامعهٔ گسترده‌تر. فیلم به‌خوبی عناصر درام و مستند را ترکیب می‌کند و بین Aramayo و هم Maxine Peake—با شخصیتی پررمق، حساس و جنگنده—و Peter Mullan—که نقش نیمه‌پدری را ایفا می‌کند و منبعی ملایم از انضباط و تمرکز برای جوان فراهم می‌آورد—شیمی روشنی حس می‌شود. با این حال در نهایت این اجرای Aramayo است که او را شایستهٔ توجه جدی می‌سازد؛ او تصویر هوشمندانه و گاه خنده‌داری از مردی معیوب اما کاریزماتیک و واقعاً شریف ارائه می‌دهد که مصمم است نه تنها وضعیت خود را بهبود بخشد، بلکه آگاهی عمومی را بالا ببرد تا به دیگرانی کمک کند که توسط جامعه‌ای مضطرب و کم‌اطلاع با شک تشخیص داده شده‌اند. فیلم یک یا دو سکانس دشوار برای تماشا دارد، اما در مجموع فیلمی گرم و سرگرم‌کننده است که چشم‌ها را باز می‌کند و لبخند به لب می‌آورد.