فیلم Venom 2018

راستش نمی‌فهمم بقیه دارند درباره چی حرف می‌زنند، ونوم خوبه! منظورم اینه... عالی نیست. جاهایی بود که با خودم گفتم «این قسمت خیلی ضعیفه، چرا اینطوری ساختنش؟» و جاهایی هم بود که گفتم «این بخش خوبه، ولی بهتر بود یه فیلم واقعیِ ونوم با مارول می‌ساختن.» با این حال فیلم قابل قبوله. بهترین بخش‌ها گفتگوها و تعامل‌های داخل خودِ ونوم بین ادی برایان و...

راستش نمی‌فهمم بقیه دارند درباره چی حرف می‌زنند، ونوم خوبه! منظورم اینه... عالی نیست. جاهایی بود که با خودم گفتم «این قسمت خیلی ضعیفه، چرا اینطوری ساختنش؟» و جاهایی هم بود که گفتم «این بخش خوبه، ولی بهتر بود یه فیلم واقعیِ ونوم با مارول می‌ساختن.» با این حال فیلم قابل قبوله. بهترین بخش‌ها گفتگوها و تعامل‌های داخل خودِ ونوم بین ادی برایان و سیمبیوت هستن، و بدون اجرای تام هاردی فیلم خیلی بدتر می‌شد. راستش فیلم باید با درجه R ساخته می‌شد و باید از فیلم‌های سوپرهیرویی امروزی بیشتر الگوبرداری می‌کرد تا از فیلم‌های پانزده سال پیش، اما من از دیدنش لذت بردم. شاید بهترین نسخه ممکن از این داستان نباشه، ولی خوشحالم که چنین فیلمی داریم. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم اومد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یه نگاهی بندازید. ونوم تبدیل خیلی خوبی از کمیک به فیلمه. از کاری که با شخصیت و داستان کردند خوشم اومد. فیلم از نظر اجرا خوب ساخته شده و جلوه‌های ویژه قابل‌قبول هستند. بازیگران مناسب انتخاب شده‌اند و در کل از دیدنش لذت بردم. فیلم علیرغم ریتینگ PG-13، نسبتاً تیره و خشونت‌آمیزه؛ خون خیلی زیاد نشون داده نمیشه اما تکه‌هایی هست. شخصیت‌ها عمدتاً کتک می‌خورند و پرتاب می‌شن، ولی اکثراً صحنه‌های مرگ نشون داده نمی‌شه؛ با این حال بعضی شخصیت‌ها جلوی دوربین کشته می‌شن. روی آدم‌ها آزمایش می‌شه، چند نفر پاره و چاقو خورده‌اند، و اسلحه استفاده می‌شه اما نه خیلی مکرر. فیلم تا حد ممکن مرز PG-13 رو جا‌به‌جا کرده. زبان رکیک وجود داره، از جمله یک فحش سنگین. مصرف مشروب هم زیاد نشون داده شده. من قطعاً این فیلم رو توصیه می‌کنم. فکر می‌کنم مناسب نوجوانان و بالاتر باشه، اما بچه‌های بزرگ‌تر که تحمل خشونت شدید رو دارن هم ممکنه مشکلی نداشته باشن. من واقعاً خوشم اومد، اگر از من بپرسی ;) ونوم — اسپویلر امتیاز: 4/10 به نظر می‌رسه سر این حرف که فیلم نمی‌دونه چیه، توافق نسبی وجود داره. نمی‌تونه تصمیم بگیره که بخواد فیلمی خنده‌دار باشه، اکشن باشه یا وحشت؛ در نتیجه همشون هست و همزمان هیچ‌کدوم نیست. شوخی‌های خنده‌دار فیلم نسبتاً بی‌کیفیت‌اند؛ به‌خاطر همین خنده‌دارن — تو با نویسنده‌ها نمی‌خندی، بهشون می‌خندی. سکانس‌های اکشن حداکثر متوسط‌اند: تعقیب‌وگریز ماشین؟ هست. موتورسواری؟ هست. درگیری‌های CG خیلی بد و غیرواقعی؟ هست. دیدن موتورسواری تام هاردی توی سان‌فرانسیسکو سرگرم‌کننده‌ست ولی واقعاً اکشنِ لذت‌بخش نیست. از نظر وحشت هم تکه‌هایی امیدبخش به چشم می‌خوره؛ نُت‌هایی از چیزی که می‌توانست باشه، اما همین که ظاهر می‌شن، ناپدید می‌شن. دو صحنه بیش از بقیه برای من اهمیت داشتن به خاطر پتانسیل‌شون. بعد از کلی کش‌وقوس برای ورود ونوم به ساختمان (از این رو که روی ساختمان می‌دوه)، ادی تصمیم می‌گیره با آسانسور پایین بیاد. به‌جای اینکه ادی مستقیم وارد گروه SWAT بشه، باید تیم وارد ساختمان شده و طبقات رو می‌گشتند تا او را پیدا کنن؛ بعد می‌تونست یک سکانس شکارگونه شبیه ALIEN باشه که ونوم به‌تدریج نیروهای عملیاتی رو یکی‌یکی از پا درمیاره، درست مثل فیلم‌های ترسناک. صحنه وحشت‌آمیز دیگه می‌تونست استفاده از دختر کوچولوی ترسناک باشه که RIOT رو به اون آدم شبیه ماسک تحویل می‌ده؛ می‌تونستن ادای احترامی به The Shining کنن یا یک‌چیز شبیه Exorcist بسازند، اما دختر فقط مردمک سفید و صدای بم داره. در سراسر فیلم مداوماً ناامیدی هست چون می‌بینی چه چیزهایی کم‌هستن. به‌جای داستان عشق سطحی و کلیشه‌ای و همه چیزای دوباره‌کاری شده، باید جرئت بیشتری به خرج می‌دادن. بله، فیلم بیش از ۸۰۰ میلیون دلار گرفت، اما مطمئنم بدون تغییر هم همین درآمد رو داشت. ونوم احتمالاً یکی از خفن‌ترین شخصیت‌های تاریخ کمیکه، و تام هاردی هم تام هاردیه. من دوست داشتم چیزی شبیه به این ببینم: - سیمبیوت ادی رو شکار می‌کنه. - سیمبیوت ادی رو می‌گیره و اونا می‌شن ونوم. - ونوم شروع می‌کنه به راه انداختن جهنم چون از پسش برمیاد، تیم‌های SWAT رو شکار می‌کنه و غیره. - ونوم می‌ره سراغ آن «کپیِ ماسک» و اون رو می‌کشه. کمی عناصر وحشت بیشتر اضافه کنن، تماشای فیلم رضایت‌بخش‌تر می‌شد. من همیشه عاشق ونوم بودم و این فیلم پتانسیل زیادی داشت، اما همه‌چیز به هدر رفت. هیچ ارزشی برای بازدید دوباره نداره، چیزی که قابل‌به‌یادسپاری باشه نیست — فقط یه فیلم سطحی. دیدن تام هاردی که کمی ترسو بازی می‌کنه خنده‌دار بود، ولی حتی او هم نمی‌تونه فیلمنامه بد و فیلم ضعیف رو نجات بده. الان تعطیلات مدرسه‌ست اینجا در فرانسه، یعنی بچه‌ها پیش منن و وقت زیادی جلوی صفحه می‌گذرونن. دیشب نوبت ونوم بود که داخل پلیر بلوری قرار بگیره. باید بگم کمی ناامید شدم. بله فیلم خوبه و ازش لذت بردم، ولی نه به‌اندازه‌ای که انتظار داشتم. به‌نظر می‌رسید اکثریت تماشاگران خیلی دوست داشتن و من هم از شخصیت ونوم خوشم میاد. منتقدانِ روشنفکر و کسانی که در راتن تومیتوز به‌عنوان «نقاد» ازشون استفاده می‌کنن ممکنه بگن فیلم افتضاحه، اما برای من معمولاً وقتی اینطوری نظر می‌دن، یعنی فیلم از نظر سرگرمی ارزش داره. نکات مثبت اینه که خودِ ونوم موجود خیلی باحالیه؛ صدای او، ظاهرش و رفتار بی‌پیرایه‌اش رو دوست داشتم. جلوه‌های ویژه و اکشن واقعاً لذت‌بخش بودن. خوشبختانه همین دلیل اصلی من برای دیدن فیلم بود. در واقع احتمالاً همین هم دلیلیه که من هر فیلم مارول رو می‌بینم، مخصوصاً با این کیفیت پایینِ بعضی از نویسنده‌هایی که مارول استخدام کرده. همچنین خوبه که فیلم خیلی نصیحت‌های سیاسی یا زیست‌محیطی یا اجتماعی نداره. اگر کسی دنبال این عناصر باشه ممکنه چیزهایی پیدا کنه اما برای بیشتر تماشاگران این نوع فیلم‌ها اهمیتی نداره. دلیل ناامیدی من این بود که قهرمان اصلی واقعاً کسی نیست که بتونی براش طرفداری کنی. او یه روزنامه‌نگار پست با خودبینی زیاد و بی‌احترامی به تقریباً همه‌چیزه — از اون نوعی که CNN استخدام می‌کنه. حتی بعد از اینکه به ونوم آلوده می‌شه هم بین یه ترسو و یه آدم خودخواه و قلدر نوسان می‌کنه. در واقع تنها فرق واقعی بین اون و ضدقهرمان اینه که ضدقهرمان صدها برابر باهوش‌تره. تا سکانس‌های پایانی ادی حداقل کمی جذابیت پیدا نمی‌کنه. در عوض ونوم واقعاً ستاره فیلمه؛ هم به‌عنوان موجود و هم به‌عنوان یک شخصیت. او یه بداس واقعی، بامزه و دقیقا چیزی هست که ادی باید می‌بود. حتی رشد شخصیتیش هم از ادی بیشتره. واقعا حیفه چون در غیر این صورت می‌تونست فیلمی عالی باشه. داستان ساده‌ست اما برای این نوع فیلم جواب می‌ده. پیچش‌های احمقانه و زیرپلاتِ درهم و برهم نداره. قهرمان اصلی هرچقدر هم ضعیف باشه حداقل بارِ گذشته‌ای پیچیده همراهش نیست. اگر شخصیت قهرمان کمی دوست‌داشتنی‌تر بود، این فیلم می‌تونست عالی باشه. حالا فقط «خوب»ه. فکر می‌کنم خیلی باحاله. ونوم فیلم بدلی برای غول شرور ماروله که خوب از کار درآمده. ونوم یک فرصت دیگه از دست‌رفته برای ساختن یک فیلم عالی درباره ضدقهرمان سیمبیوته. این‌بار شخصیت ادی برایان خوب پرداخت شده و تام هاردی اجرای چشم‌گیری ارائه می‌ده. بازیگر بار فیلم رو به دوش می‌کشه و نقطه اوج سرگرمی فیلم در تعاملات بین ادی و ونوم نهفتهه. متأسفانه روایت کلی فیلم کلیشه‌ایه با نیمهٔ اولی کُند و کسل‌کننده، تمرکز بی‌مورد روی زیرپلات‌های غیرجالب و شخصیت‌های سطحی و فرورفتنی. تدوین واقعا افتضاح بازی‌های اکشن رو خراب می‌کنه. مشکلات تولید این فیلم رو محکوم به ناامیدی کرده. امیدوارم دنباله بهتر باشه. امتیاز: C- شروعِ SSU (خوشبختانه قبلاً از اسم SPUMC تغییر نام داد) آغاز می‌شه! من از ونوم لذت بردم. تام هاردی یکی از بازیگرهای موردعلاقه‌م هست و اجرای او در نقش اصلی رو واقعاً دوست داشتم. داستانِ کم‌وبیش دیوانه‌وار اگرچه بی‌نقص نیست، اما تماشای پیش‌رویِ اون سرگرم‌کننده‌ست. ریتم فیلم و جلوه‌های ویژه هم بیش از حد قابل‌قبول بودن. مشتاق دیدن دنباله‌ام. من اینو دوست داشتم؛ از زمان اولین حضورش توی کمیک‌ها طرفدار پر و پا قرص ونوم بودم. تام هاردی عالی بود؛ خیلی بهتر از بینِ (Bane). بهش ده ستاره می‌دم چون سیاست ساده‌ای دارم: اگر فیلم سرگرم‌کنه، کارش رو کرده. با این حال برای طرفدارهای کمیک دیدنش شوکه‌کننده‌ست؛ دائم وسوسه می‌شی بری جلوی تلویزیون و فریاد بزنی «اینطوری که توی کمیک بود نیست!» فکر نمی‌کنم ادی به اندازه‌ای که باید یک آدم پست و کثیف نمایش داده شده باشه... ولی هاردی خیلی بهتر از گریس بود. سیمبیوت هم دقیقاً همون قدر که توی کمیک باحاله، توی فیلم همون‌قدر نیست — البته در کمیک‌ها عمدتاً یک سمت گفت‌وگو رو می‌شنویم. به‌عنوان یک داستان منبع (origin)، سرگرم‌کننده‌ست... اما با توجه به اینکه ونوم یکی از شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌های دنیای مردعنکبوتیه، آیا لازم بود حتماً داستان پیدایش نشون داده بشه؟ مخصوصاً وقتی قراره بخش زیادی از شخصیت رو تغییر بدن؟ می‌تونست راحت از بعدِ پیدایش شروع کنه و طبق راه خودش ادامه بده تا طرفدارها کمتر دلخور بشن. با این همه، ترکیبی متعادل از طنز و تیرگی داشت که معمولاً جواب می‌ده — حتی اگر خون و خشونت بیشتری می‌تونست فیلم رو از لحاظ بهترین حالت بالاتر ببره. ارزش دیدن داره و دیدنش پشیمونت نمی‌کنه — مگر اینکه از اون طرفدارایی باشی که نمی‌تونی سر بریدن منبع اصلی داستان رو بپذیری.