فیلم Live and Let Die 1973

آغاز شاد و رنگارنگ راجر مور در نقش 007 مامور 007 (با بازی راجر مور) از هارلم به کارائیب و لوئیزیانا سفر می‌کند تا جلوی یک مافیای بزرگ هروئین سیاه‌پوست (یافت کوتو) را بگیرد؛ مردی که با سازمانی پیچیده و یک کارت‌بین تاروت زیبا (جین سیمور) تقویت شده است. این فیلم، معرفی پُرانرژی مور به نقش باند بود. مور در فاصلهٔ 1973 تا 1985، هفت فیلم برای...

آغاز شاد و رنگارنگ راجر مور در نقش 007 مامور 007 (با بازی راجر مور) از هارلم به کارائیب و لوئیزیانا سفر می‌کند تا جلوی یک مافیای بزرگ هروئین سیاه‌پوست (یافت کوتو) را بگیرد؛ مردی که با سازمانی پیچیده و یک کارت‌بین تاروت زیبا (جین سیمور) تقویت شده است. این فیلم، معرفی پُرانرژی مور به نقش باند بود. مور در فاصلهٔ 1973 تا 1985، هفت فیلم برای این مجموعه بازی کرد. فضای «زنده بمان و بگذار بمیرد» تا حدی شبیه آخرین فیلم رسمی شون کانری، «الماس‌ها تا ابد» (1971) است. دورهٔ مور برای من بهترین دورهٔ مجموعه است: هر هفت فیلمش پرجنب‌وجوش، بامزه، چشم‌نواز و سرگرم‌کننده‌اند. حتی یکی از آن‌ها هم فیلمی ضعیف نیست و همگی در گیشه سودده بودند. علاوه بر سفرهای دیدنی به نقاط گوناگون دنیا، «زنده بمان و بگذار بمیرد» چند شخصیت رنگارنگ دیگر هم دارد: تی‌هیٔه با دست فلزی (جولیوس هریس)، بارون سامدی—پادو وودو که با خنده‌های خاصش می‌ترساند (جفری هولدر) و کلانتر ساده‌دل و روستایی جی.دبلیو. پپر (کلیف‌تون جیمز). در بخش زنان، سیمور جوان و دوست‌داشتنی است و گلوریا هندری در نقش روزی به‌طور چشمگیری خوش‌اندام و توانمند ظاهر شده است. مادلین اسمیت هم نقش کوچکی دارد که توجه‌برانگیز است. چند سکانس هیجان‌انگیز و به‌یادماندنی هم هست؛ مثل سکانس بامزهٔ فرودگاه، استفادهٔ بند‌بندی بَزور مانندِ کروکودیل‌ها برای عبور، تعقیب و گریز قایق در باتلاق و ماجراهای هیجان‌انگیز در کابین قطار پایانی. در مقابل ادعاهایی که فیلم را «نژادپرستانه» می‌خوانند، شخصیت‌هایی مثل مأمور کوارل جونیور (روی استوارت) این نظریهٔ کلیشه‌ای را بی‌اثر می‌کنند. مدت فیلم ۲ ساعت و ۱ دقیقه است و در منهتن، جامائیکا و لوئیزیانا (نیواورلئان و باتلاق‌ها) فیلم‌برداری شده و کارهایی هم در انگلستان انجام شده است. نمره: B+ این دوره از نگاه من با «الماس‌ها تا ابد» شروع شد... دورهٔ باندِ شوخ و سبک. اما «الماس‌ها تا ابد» نسخهٔ کانریِ باند بود و به‌خاطر همین کمی ضعیف بود. پس «زنده بمان و بگذار بمیرد» اولین فیلم خوب از آن باندِ شوخ است. من هوادارِ کانری‌ام—همیشه طرف کانری بوده‌ام—اما با وجود تغییر کامل لحن و شخصیت، «زنده بمان و بگذار بمیرد» باز هم فیلم فوق‌العاده‌ای از 007 است. این فیلم از قاتل بی‌رحم فاصله می‌گیرد و به سمت اثرِ بیشتر طنزآمیز و متکی بر جلوه‌های ویژه می‌رود که برای مور مناسب‌تر بود. از آنجا که بازیگری جدید در نقش 007 معرفی می‌شود، فضای «ماهی بیرون از آب» به خوب منتقل شدن تغییر کمک می‌کند. قبلاً هم 007 پایش به آمریکا رسیده بود، اما این‌بار هارلم در 1973 و نیواورلئان—جاهایی که یک مرد سفیدپوست بریتانیایی با تحصیلات آکسفورد در نقش جاسوس محلی بودن، کاملاً نامأنوس و برجسته می‌شود—به‌خوبی این حس را منتقل می‌کند. مور در این دوره قرار است متفاوت باشد؛ او در مجموعه «ماهی بیرون از آب» است و این انتخاب مکان به القای تفاوت کمک می‌کند. هرچند فیلم باندی شوخ است، اما شوخی و سرگرمی دارد. لحنش با کانری متفاوت است، ولی همچنان سرگرم‌کننده است. این فیلم 007 خیلی خوب پیر شده است. فیلم با پی‌گیری سرنوشت سه مأمور قبلی که ترور شده‌اند آغاز می‌شود. در این فیلم بخش زیادی از فضای فرهنگی سیاه‌پوستان دیده می‌شود، چون ضدقهرمان فیلم سیاه‌پوست است و عمدتاً از دستیاران سیاه‌پوست استفاده می‌کند، در نتیجه باند سفیدپوستِ جیمز جلب توجه می‌کند و این زمینه باعث می‌شود طنز بیشتری در فیلم پدید آید. در فیلم نگرشی نسبتاً تحقیرآمیز نسبت به هارلم وجود دارد و به جنایت‌کاران اندکی از هارلم احترام داده می‌شود، اما باید توجه داشت که این یک ماجرای طنزآمیز در قالب 007 است. سولیتِرِ زیبا نقش معشوقه را دارد و باورهای ماوراءالطبیعه در فیلم جایگاه مهمی دارند؛ بخشی از حس تحقیرآمیز از همین موضوع نشأت می‌گیرد. این فیلم در 1973 برای برخی بد به‌نظر می‌رسید، اما با گذشت زمان بهتر جلوه کرده است؛ چون کلیشهٔ «کلانتر خُشِنِ دهاتی» در آن زمان بسیار زننده بود، اما امروزه پس از فیلم‌هایی که این تصویر را تعدیل کرده‌اند، این جنبه بیشتر بُعدِ کمدی تازه‌ای یافته و به همین دلیل فیلم بهتر مانده است. به دلیل نداشتن بار منفیِ شدید که از اواسط دههٔ 1960 در هالیوود رایج شده، این فیلم نزدیک است که جزو ده فیلم برتر 007 همهٔ ادوار شود. وقتی برای اولین بار این معرفی راجر مور در نقش 007 دیدم، زیاد تحت تأثیر قرار نگرفتم. اما حالا که دوباره می‌بینمش، بیشتر از رویکرد ظریف و زیرکانهٔ بازیگر در نقش قدردانی می‌کنم. بسیاری از روحیهٔ مردسالارانهٔ روزهای کانری کمرنگ شده و به جای آن سبکی نرم‌تر، طنزآمیز و بازیگوشانه آمده که در عین حال یک فیلم ماجراجویانهٔ خوب هم ارائه می‌دهد. این‌بار، پس از مرگ سه مأمور دیگر، باند در حال تحقیق دربارهٔ یک ارباب کارائیبی به‌نام «كاتانگا» (یافت کوتو) است که با کمک مهارت‌های پیشگوییِ کارت‌بینِ خود «سولیتِر» (جین سیمور—زنی نسبتاً زیبا اما کم‌روح و کم‌اثر) و مقدار زیادی هروئین تلاش دارد بازار جهانی مواد مخدر را تحت سلطه درآورد. فیلم از ابزارهای جاسوسی بهره دارد و یکی از به‌یادماندنی‌ترین سکانس‌های آغازین (مراسم خاکسپاری) را در میان فیلم‌ها دارد. جفری هولدر در نقش بارون سامدی بسیار تهدیدآمیز است و جولیوس هریس در نقش تی‌هی تقریباً شکست‌ناپذیر ظاهر می‌شود—با دست مصنوعی ساده اما خطرناک. فیلم تاریک، زمخت و شوم است و دیدنش ارزشمند است. نمی‌توانم طرفدار بزرگ تمِ موسیقیِ گروه وینگز باشم—ترانه‌های قوی و احساسی را بیشتر می‌پسندم—اما در کل فیلم قوی است. «زنده بمان و بگذار بمیرد» استفادهٔ درخشانی از یک باند جدید (راجر مور) است و ترانهٔ عنوانی نمادین آن را همراهی می‌کند؛ از بهترین موارد در تاریخ باندها.