فیلم Kidnapped 1971

تا اندازه‌ای نشان‌دهندهٔ کاریزمای مایکل کین است که من این فیلم را یک ستاره ندادم. به‌عنوان یک اسکاتلندی باید از آن متنفر می‌بودم؛ اما عجیب اینکه فیلم خیلی هم بد نیست. بله، لهجه‌ها مثل هم نیستند، اما به نوعی سرخط داستان به‌درستی پیش می‌رود. همه‌چیز با رفتن «دیوید بالفور» (لارنس داگلاس) به دیدار عمویش «ابنیزر» (دونالد بلیسنس) برای اطلاع دادن از مرگ پدرش شروع می‌شود....

تا اندازه‌ای نشان‌دهندهٔ کاریزمای مایکل کین است که من این فیلم را یک ستاره ندادم. به‌عنوان یک اسکاتلندی باید از آن متنفر می‌بودم؛ اما عجیب اینکه فیلم خیلی هم بد نیست. بله، لهجه‌ها مثل هم نیستند، اما به نوعی سرخط داستان به‌درستی پیش می‌رود. همه‌چیز با رفتن «دیوید بالفور» (لارنس داگلاس) به دیدار عمویش «ابنیزر» (دونالد بلیسنس) برای اطلاع دادن از مرگ پدرش شروع می‌شود. آن پیر آدم بخیل قصد ندارد ثروت اندک خود را تقسیم کند و خیلی زود «دِیوِی» به‌ همراه «کاپیتان هاسیسون» (جک هاوکینز) رهسپار دریا می‌شود. کشتی‌شان با یک کشتی کوچک‌تر برخورد می‌کند و ما را با یک جاکوبیتِ پوشیده در تارتان—آلن برِک استوارت (مایکل کین)—آشنا می‌کند که از سربازان کت‌قرمزِ پادشاه جورج فراری است. پس از آنکه عملاً با جنگیدن از بریگ فرار می‌کنند، ماجراهای دیگری درمی‌گیرد؛ درگیر یک ترور سطح بالا می‌شوند و در نهایت هر دو تلاش می‌کنند اهداف‌شان را با وجود همهٔ موانع محقق کنند. از نظر بصری فیلم خوش‌ساخت است و موسیقی متن، تصویربرداری‌های زیبای لوکیشن‌های اسکاتلندی را تکمیل می‌کند. دربارهٔ بازیگران: هاوکینز طوری به‌نظر می‌رسد که انگار شراب زیادی خورده؛ تریور هوارد در نقش لُرد دادستانِ دورو خوب عمل می‌کند و داگلاسِ جوان هم در نقش بالفور ساده‌لوح اما شریف قابل‌قبول است. در نهایت همه‌چیز حول مایکل کین می‌چرخد—و با وجود کاستی‌های بسیار، نمی‌توان انکار کرد که داستان ماجراجویانهٔ محکم، پایهٔ کافی‌ای فراهم می‌آورد تا فیلم به مزخرفهٔ خنده‌داری که می‌توانست بشود تبدیل نشود. در مقایسه با نسخهٔ دیزنیِ ۱۹۵۹ حرف زیادی برای گفتن ندارد، اما از آن متنفر نبودم.