فیلم Friday the 13th Part 2 1981

خالقان مجموعه جمعه سیزدهم احتمالاً نمی‌دانستند که قرار است چه شخصیتی را روانه کنند؛ جیسون وورهیز که حالا بدنام شده است. هرچند قسمت دوم قوی‌ترین نمایندهٔ این شخصیت نیست، اما برای اولین بار واقعا دیدیم او به شکل کامل وارد داستان می‌شود و این نکته مهمی است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار آن را ببینید. جدی شبیه‌سازی قسمت اول با تفاوت‌هایی...

خالقان مجموعه جمعه سیزدهم احتمالاً نمی‌دانستند که قرار است چه شخصیتی را روانه کنند؛ جیسون وورهیز که حالا بدنام شده است. هرچند قسمت دوم قوی‌ترین نمایندهٔ این شخصیت نیست، اما برای اولین بار واقعا دیدیم او به شکل کامل وارد داستان می‌شود و این نکته مهمی است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار آن را ببینید. جدی شبیه‌سازی قسمت اول با تفاوت‌هایی اندک من طرفدار مجموعه «جمعه سیزدهم» هستم، گرچه نه عاشق صحنه‌های خون و خونریزی و فقط گهگاه فیلم‌های اسلشر می‌بینم. علاقه‌ام ربطی به نوستالژی ندارد چون طرفدارش نشده بودم تا وقتی که یکی از شب‌ها نسخهٔ 1985 یعنی «جمعه سیزدهم قسمت پنجم: تولد تازه» را در تلویزیون دیدم. فکر می‌کنم دلایل علاقه‌ام این است که اغلب این فیلم‌ها جوانانی را در فضایی شبیه کمپ در دل جنگل نشان می‌دهند؛ حضور یک قاتل توقف‌ناپذیر که به مرور تبدیل به هیولایی زشت می‌شود، حس خطر و تعلیق را تقویت می‌کند. به اضافهٔ ده‌ها زن جذاب و لوکیشن‌های مختلف در سراسر آمریکای شمالی، نتیجه مجموعه‌ای بسیار سرگرم‌کننده می‌شود. قسمت دوم که در 1981، یعنی یک سال پس از قسمت اول، منتشر شد اساساً روایت تکراری‌ای است با شخصیت‌ها، قاتل و کمپ متفاوت، اما در همان دریاچه و نه خیلی دور از «کمپ بلاد» یا کمپ کریستال لیک اتفاق می‌افتد. در واقع فیلم در مکانی کاملاً متفاوت فیلم‌برداری شد؛ مشخصاً در کنت، کانکتیکات. جالب است که هیچ‌کدام از فیلم‌ها در همان مکان یکسان فیلم‌برداری نشده‌اند، هرچند معمولاً مکان داستان حوالی کمپ کریستال لیک است. لوکیشن‌های سری شامل شمال نیوجرسی (قسمت اول)، کانکتیکات (قسمت دوم)، جنوب کالیفرنیا (قسمت‌های 3، 4، 5 و 9)، جورجیا (قسمت 6)، آلاباما (قسمت 7)، بریتیش کلمبیا (قسمت‌های 8 و 11)، نیویورک سیتی (قسمت 8)، تورنتو (قسمت‌های 10 و 11) و تگزاس (قسمت 12) بوده‌اند. همین فضاهای شبیه کمپ و هیولای بی‌رحمِ جیسون وورهیز است که «جمعه سیزدهم» را از مجموعه‌های مشابه متمایز می‌کند. از نظر لحن، دو قسمت اول جدی هستند و رفتارهای معمول جوانان در تعطیلات جنگلی را نشان می‌دهند، اما از قسمت سوم عنصر طنز نما وارد شد که در چند قسمت بعدی (5، 6، 9 و 10) ادامه یافت تا بازسازی 2009. من زیاد شکایت ندارم چون این فیلم‌ها ذاتاً تا حدودی غیرواقع‌گرایانه‌اند؛ با این حال لحن جدی را ترجیح می‌دهم. راجع به واقع‌گرایی، تنها نکتهٔ سؤال‌برانگیز قسمت اول این است که چگونه قاتل می‌تواند جسد یک بزرگ‌سال را از پنجره پرتاب کند یا جسدی را از در آویزان کند؛ اما می‌توان این‌ها را به «ژن روانی قدرتمند وورهیز» نسبت داد (یا همان توضیح شیطانی که در «جیسون به جهنم» 1993 مطرح شد). خیلی‌ها این فیلم‌ها را ترسناک و شوکه‌کننده می‌دانند و دو قسمت اول اتمسفرهای ترسناکی دارند، و بعضی دیگر هم همین‌طور، اما به جز بازسازی 2009 من این فیلم‌ها را چندان ترسناک نمی‌یابم. گاهی دلهره‌آور، گاهی پرتعلیق، گاهی هیجان‌انگیز و همیشه سرگرم‌کننده‌اند، اما ترسناک نه. در واقع معمولاً صحنه‌های مرگ ناگزیر مرا به خنده می‌اندازند. البته پرش‌های ناگهانی هست، ولی منظورم چیز دیگری است. قسمت دوم با فقط 87 دقیقه طول، غیبتش را طولانی نمی‌کند. این قسمت جیسون بالغ را معرفی می‌کند، اما او در اینجا جثه‌ای ظریف‌تر و انسانی‌تر از دنباله‌های بعدی دارد. چند بار قهرمان اصلی، جینی (امی استیل)، تا حدی توانسته او را نسبتاً آسان عقب براند (مثل باز کردن در ماشین یا لگد زدن به کشاله). در مورد جینی، او قهرمانی خوب است مثل آلیس در قسمت اول و پم در قسمت پنجم. کرستن بیکر نقش «تری» را بازی می‌کند که طبق معمول زیبا به تصویر کشیده شده است. متأسفانه ابهام پایان‌بندی قابل توضیح نیست. امتیاز: A- (اگر تعجب می‌کنید چرا چنین فیلمی را این‌قدر بالا ارزیابی می‌کنم، باید بگویم من آن را براساس ژانرش قضاوت می‌کنم: یک فیلم اسلشر. هیچ ژانری فراتر از داوری یا بالاتر از انتقاد نیست و این یکی نیازهای ژانری‌اش را برآورده می‌کند.) از آنجا که ماه گذشته قسمت اول را دیدم، به مناسبت روز مربوطه تصمیم گرفتم دوباره قسمت دوم را تماشا کنم؛ هنوز بسیار سرگرم‌کننده است هرچند از نظر استانداردهای امروز نسبتاً ملایم به نظر می‌رسد. فکر می‌کنم بازیگران هم کمی بهتر از قسمت اول بودند. هنوز صحنه‌هایی هست که چندان منطقی نیستند (مثلاً دقیقاً چطور جیسون آلیس را پیدا کرد؟) اما در کل لذت‌بخش بود. امتیاز: 3.75 از 5. بعد از شیطنت‌های جیسون در اولین فیلم، آدم فکر می‌کند احمقانه‌ترین کار ممکن این است که کمپ جدیدی کنار همان مکان باز کنند! با این حال، بله — تنها پنج سال بعد دقیقاً همین اتفاق می‌افتد. یک کمپ برای آموزش مشاوران راه‌اندازی می‌شود و خیلی زود چندین وعدهٔ غذا بی‌استفاده می‌ماند. آیا جیسون توانسته زنده بماند؟ آیا دوباره در پی قتل‌هایش است؟ متأسفانه میزان خطر همین است، چون داستان به‌سرعت در راهی نسبتاً قابل‌پیش‌بینی می‌افتد با یک مقدمه، میانه و پایانی که در واقع بیشتر شبیه یک کاما است تا نقطهٔ پایان. لحظات پرش ممکن بود تأثیرگذارتر باشند اگر بازیگران باورپذیرتر بودند، اما همهٔ جیغ و هیستری — حتی در دل جنگل تاریک و وهم‌انگیز — احساس خطر واقعی ایجاد نمی‌کند؛ بیشتر آزاردهنده است و موسیقی هری مانفردی هم کمک زیادی نمی‌کند. بتسی پالمر نقش «خانم وورهیز» و آدرین کینگ نقش «آلیس» را تکرار می‌کنند، اما زیاد چیز جدیدی اضافه نمی‌کنند و تا میانهٔ فیلم من حوصله‌ام سر رفته بود. این صرفاً دنباله‌ای است که واقعاً کسی به آن نیاز نداشت.