فیلم Freddy vs. Jason 2003

نمی‌تونم تا حد «خوب» گفتنِ کاملِ فیلم «فردی در برابر جیسون» پیش برم، اما صادقانه بگم که عاشقش هستم. فیلم با گرفتنِ شوخی‌ها و حال‌وهوای عجیب، اترئال و بذله‌گویانهٔ مجموعهٔ «Elm Street» و شمار قربانیان و خشونتِ سریِ «Friday the 13th» ترکیبی ساخته که برای من جذاب است. بازی‌ها اغلب ضعیف‌اند، جلوه‌های ویژه بعضاً باورناپذیرند و فیلمنامه پر از کلیشه و کم‌عمق است؛ حتی نسبت به...

نمی‌تونم تا حد «خوب» گفتنِ کاملِ فیلم «فردی در برابر جیسون» پیش برم، اما صادقانه بگم که عاشقش هستم. فیلم با گرفتنِ شوخی‌ها و حال‌وهوای عجیب، اترئال و بذله‌گویانهٔ مجموعهٔ «Elm Street» و شمار قربانیان و خشونتِ سریِ «Friday the 13th» ترکیبی ساخته که برای من جذاب است. بازی‌ها اغلب ضعیف‌اند، جلوه‌های ویژه بعضاً باورناپذیرند و فیلمنامه پر از کلیشه و کم‌عمق است؛ حتی نسبت به دنیای اصلی هر دو مجموعه بی‌احترامی می‌کند. با این‌حال فیلم بسیار تماشاوپذیر و مناسبِ تماشاهای مکرر است. خلاصهٔ داستان: فردی کِروگر، روح شرورِ قاتلیِ کودک‌آزار، به خاطر فراموش شدن در جهنم گرفتار شده و دیگر قدرت دست‌بردن در خواب نوجوانان اسپرینگ‌وود را ندارد. نقشهٔ او این است که جیسون را از کریستال لیک به اسپرینگ‌وود بکشاند تا جیسون شروع به کشتار کند و همه تقصیرها به گردنِ فردی بیفتد تا او بتواند دوباره بازگردد. فیلم در واقع یک کراس‌اوورِ متوازن است: وقتی جیسون به اسپرینگ‌وود می‌آید، بیشتر شبیه یک «Nightmare» می‌شود که جیسون نقشِ آنتاگونیست را دارد تا وقتی فردی دوباره قدرتمند می‌شود و داستان به کریستال لیک می‌رود. فیلم حتی فلش‌بکی از کودکی و سوءاستفاده‌هایی که جیسون در آن بزرگ شده را هم در قالب یک سکانسِ خواب نشان می‌دهد. لحظاتی مثل حملهٔ آتشینِ جیسون در مهمانی نوجوانان وسط یک مزرعهٔ ذرت، از نقاطِ اوج فیلم‌اند؛ سکانسی دینامیک با جلوه‌های بصری خوب. بازیگرانِ زن فیلم هم جذاب‌اند: از نقشِ کوتاه هِذر در آغاز گرفته تا کاترین ایزابل به‌عنوان یکی از شخصیت‌های فرعی و مونیکا کینا به عنوان قهرمانِ اصلی که هر چقدر اوایل سرد به نظر می‌رسد، در نهایت دل‌نواز می‌شود. از میان بازیگران، بعضی نقش‌ها سنگینیِ زیادی بر دوش ندارند، اما رابرت انگلند (فردی) گویا از اجرای این نقش لذت می‌برد. از نظر فنی، فیلم نسبت به اکثر قسمت‌های قبلی «Friday» جلوهٔ حرفه‌ای‌تر و تصویری روشن‌تر دارد؛ همه‌چیز شفاف‌تر و پرانرژی‌تر است که همین باعث می‌شود فیلم در بازبینی‌ها بهتر جواب بدهد. جلوه‌ها برای زمان خود قابل قبول‌اند و فیلم ۹۷ دقیقه طول دارد و عمدتاً در بریتیش کلمبیا و همچنین تورنتو فیلم‌برداری شده است. نقطه‌ضعفِ بزرگ برای من، رویارویی نهاییِ دو هیولاست: هر چند این در سینمای سنتیِ تقابلِ هیولاها مرسوم است، اما این مبارزه بیش از حد کارتونی و شبیه کمیک‌بوک از کار درآمده و آن حسِ ترس و خشونتِ اثر را کم می‌کند. جمع‌بندی: فیلمی قابلِ ستایش برای هزارهٔ جدیدِ این دو فرنچایز؛ هم شاداب و بامزه است و هم خون‌ریز و سرگرم‌کننده. با اینکه اشکالات زیادی دارد، اما برای طرفدارانِ ژانر وِرتِی تماشاگرپذیر و لذت‌بخش است. امتیاز نهایی: ۳.۵ از ۵ (معادل نمرهٔ B). توصیه می‌کنم اگر اهل فیلم‌های ترسناکِ سرگرم‌کننده هستید، وقتش را صرفش کنید.