فیلم Sweet Smell of Success 1957

عنوانی بهتر می‌توانست «بوی غم‌ناک ناامیدی» باشد. آیا برت لنکستر در هیچ‌یک از آثارش بهتر از این نوآر شورانگیزِ اواخر دههٔ پنجاهِ به‌کارگردانی الکساندر مک‌اندریک بازی کرده است؟ پاسخ به این سؤال کار ساده‌ای نیست. اما واضح است که اجرای تونی کرتیس در اینجا نمونه‌ای از بالاترین سطحِ بازیگری است (همان‌طور که در The Boston Strangler دیده می‌شود). بازیگران مکمل هم کارهای زیبایی ارائه می‌دهند،...

عنوانی بهتر می‌توانست «بوی غم‌ناک ناامیدی» باشد. آیا برت لنکستر در هیچ‌یک از آثارش بهتر از این نوآر شورانگیزِ اواخر دههٔ پنجاهِ به‌کارگردانی الکساندر مک‌اندریک بازی کرده است؟ پاسخ به این سؤال کار ساده‌ای نیست. اما واضح است که اجرای تونی کرتیس در اینجا نمونه‌ای از بالاترین سطحِ بازیگری است (همان‌طور که در The Boston Strangler دیده می‌شود). بازیگران مکمل هم کارهای زیبایی ارائه می‌دهند، به‌ویژه سوزان هریسون و مارتین میلنر. این داستان ناراحت‌کننده قواعد زیادی را می‌شکند و به‌خاطر همین جسارت، نتیجه بهتری حاصل شده است. موسیقی جَزی فیلم بی‌نقص است؛ فضای عصبی و ناآرامی می‌آفریند و دقیقاً با حال‌وهوای آن دوره همخوانی دارد. نوآری کاملاً منحصربه‌فرد و جسورانه برای آن دوران است و از جمله فیلم‌هایِ مورد علاقهٔ همیشگیِ من است.